TBG BBL: 2011 - 2012: Jim & Bob's Post-Match Corner

[svetlana]

Het seizoen is nog niet begonnen en er werd me al gevraagd om dit topic te openen.
Dat belooft ...

[Whiskeyjack]

Waarvoor dank 

‘Slitch, plotsj’

Verstijfd van angst probeerde Lurq Skitterleap, master assassin van Clan Eshin, de afgrijselijke geluiden te negeren die onder hem opstegen. Hij wilde gewoon niet weten wat er zich onder het rooster bevond. Een rooster dat, zo bleek uit een vluchtige blik, van op afstand kon geopend worden. En dan…

‘Luuuuurq’
De stem was hoog en diep tegelijk, en zo boosaardig dat Lurq bijna gillend op de vlucht sloeg. Maar dat zou gegarandeerd het einde van zijn roemruchte carrière betekenen.
‘J… ja, O meester? Hoe kan ik u en onze geliefde godheid de Horned Rat dienen?’
‘Dat heb je al gedaan,’ fluisterde en bulderde de stem. ‘Maar je taak is nog lang niet ten einde. Waar zijn de hoofden?’
Lurq haalde de zak van onder zijn mantel vandaan, en liet de inhoud op de grond rollen. Twee maanden ontbinding hadden hun werk gedaan, maar tussen de maden door waren de trekken van Franquol Tailbiter en Deathmaster Snikch nog altijd te herkennen. Net als de resten van een blonde pruik die de afbladderende schedel van Franquol bedekte.
Een slorpend geluid weerklonk, en plots verdwenen de hoofden in de duisternis. Fronsend probeerde de moordenaar te zien wat er gebeurde.

‘Zoef’

In een reflex sprong Lurq een meter omhoog en onderschepte het voorwerp dat zijn richting uit kwam gevlogen. Nauwelijks had hij de grond geraakt of een tweede projectiel suisde op zijn hoofd af. Ook dat kon hij opvangen. Een vreselijke stank vulde zijn neusgaten, en tussen zijn vingers glibberde er iets weg. De hoofden! Waarom hadden ze…
‘Uitstekend, Lurq. Een echt natuurtalent. Je bent duidelijk klaar voor je nieuwe opdracht.”
 
***
 
Totaal versuft wankelde Lurq de tempel van de Horned Rat uit. Hij, een Blood Bowl coach? Die de eer van the Council of Thirteen beter moest verdedigen dan Franquol? Zuchtend kroop hij weg in zijn kapmantel en begon aan wat wel een heel erg lang – of misschien pijnlijk kort – seizoen dreigde te worden.

[svetlana]

M3 - 0

Het flakkerende licht van ontelbare rozenrode kaarsen leende een magistrale, bijna goddelijke gloed aan de inwijdingsceremonie van het jonge, onschuldige meisje dat in absolute overgave voorovergebogen zat aan de voeten van de kardinaal. Na dit sacrale moment zou ze niet langer gekend zijn als Vicky, maar als …
“Maria-Domenica !  Zij die behoort aan God !” riep de kardinaal, waarna hij zijn beide armen hemelwaarts wierp in opperste extase.

***

Ze was alleen in de Kathedraal van de Manifestaties van de Maagd Maria.
Buiten regende het onafgebroken, binnenin was ze gebroken.
Dit had haar verlossing moeten zijn.
Afscheid nemen van het Charlie’s Angels team was zwaar geweest (32 afterparties wegen door!). De onverschilligheid waarmee coach Svetlana had gereageerd op haar vertrek had haar verrast en uiteindelijk gekwetst. Ze hadden niet één keer meer samen geslapen.
Het leek zo lang geleden …
Langzaam ging ze naar het altaar toe en zonk ze opnieuw op haar knieën, ditmaal in gebed tot de Heilige Maagd Maria.

***

Buiten, in de gietende regen, haastte Gary Gay zich naar de poort van de imposante kathedraal. Hier -was hem verteld- zou hij Vicky vinden. Zijn maatje, zijn vriendin, zijn soulmate … die hij moest elimineren. De orders kwamen van Svetlana … en van wie nog? …

more …:

Listen: http://www.youtube.com/watch?v=oG3qgH_3E_k
Read: http://www.lyricsfreak.com/q/queensryche/suite+sister+mary_20112818.html

 
to be continued ….

[warlock]

Op de tast probeerde Rita Rioolrat, sterreporter van de Touchdown Gazette, zich een weg te banen door de dichte begroeing van het bos net buiten Ravensburg. Ze had opgevangen dat dit de plaats was waar Emasculating Els van Agence Provocateur voor het laatst gezien was.

Iedereen was in de ban van de verdwijning van de sterspeelster van Agence Provocateur na de Cup Final tegen de Chaos Dwarfs. Na de wedstrijd was ze op een bepaald moment uit de kleedkamer gelopen en nooit nog terug gezien. Allerlei scenario’s waren de revue gepasseerd (zo zou ze ontvoert zijn door fans of rivaliserende coaches of zelfs door de Goden) maar Rita had hier niet zoveel geloof aan gehecht en was op onderzoek uitgegaan. Al snel had ze bepaalde zaken ontdekt die haar had laten concluderen dat er iets anders aan de hand was.

En na enkele omkoopsommen had ze ontdekt dat Els hier laatst gezien was in dit bos ten noorden van Ravensburg want een koetsier had haar hier enkele dagen na de Cup Final hier afgezet. Ze had de man een serieuze som moeten betalen om deze info los te krijgen, waarschijnlijk omdat Els hem ook een som als zwijggeld had betaald.

Terwijl ze zich moeizaam een weg baande door het dicht begroeide bos, vroeg Rita zich af waarom Els hier naartoe was gekomen want er was hier niets, behalve veel te veel bomen en struiken. Ze haatte de natuur! Rita vroeg zich af waarom ze deze morgen beslist had om haar nieuwe, dure Loeboetins te dragen voor zo’n velduitstap terwijl ze thuis de perfecte laarzen had staan voor dit soort avonturen. Nu moest ze opletten dat haar dure stilleto’s niet in de modderige grond bleven steken (wat al 3x het geval was geweest).

Plots was het alsof de bomen minder dicht op elkaar stonden en even later stond Rita op een enorme open vlakte midden van het bos. In het schaarse maanlicht zag ze hier en daar de vage omtrekken van kleine vervallen gebouwen. Ze vroeg zich af of er nog iemand in leven was die van het bestaan van deze plaats afwist maar plots hoorde ze links van haar een schuifelend geluid die haar deed opschrikken uit haar gedachten. Ze zag niets maar dat was vooral omdat de maan net nu achter een wolk zat en er dus bijna niets van licht was. Rita voelde zich plots niet meer op haar gemak en haar intuïtie fluisterde haar in om terug te keren van waar ze kwam maar haar nieuwsgierigheid gaf haar de raad om dit uit te zoeken tot op de bodem!

Ze dook weg achter één van de vervallen muurtjes en keek heel voorzichtig om de hoek, net toen de maan weer tevoorschijn kwam vanachter de wolken. Ze zag 3 figuren langzaam de lengte van de open ruimte oversteken. Gezien het weinige licht kon ze niet goed uitmaken over wie het hier ging maar ze was er bijna zeker van dat de laatste van de 3 figuren een dwerg was en volgens haar was diegene die de leiding had over het groepje een elf. Ze volgde het groepje en zag dat ze één van de grotere gebouwen binnenliepen. Rita bleef even zitten maar toen de figuren na enkele minuten nog steeds niet naar buiten kwamen, besloot Rita om haar stoute schoenen (en dan dacht ze echt niet aan haar Loeboetins) aan te trekken en op onderzoek uit te trekken. Heel voorzichtig liep ze tussen de gebouwen in naar het grotere gebouw waar de 3 verdwenen waren. Toen ze voor het gebouw stond, viel haar plots op dat dit gebouw waarschijnlijk de dorpskerk geweest was aan de stijl te zien!

In het weinige maanlicht zag ze dat de deur op een kier stond. Ze sloop voorzichtig naar de deur en luisterde aandachtig maar ze hoorde niets binnen de kerk. Ze waagde het om even naar binnen te kijken vanachter de deur maar binnen was het pikdonker want blijkbaar lieten de kerkramen niets van het maanlicht naar binnen. Na enkele ogenblikken langer te blijven staan luisteren, besloot ze dat ze enkel binnen antwoorden zou vinden en heel voorzichtig duwde ze tegen de deur!

IIIIIEEEEEEPPPPPP

Een ijzingwekkend gepiep van de scharnieren deed Rita verstijven en verschrikt luisterde ze of ze iets hoorde maar alles bleef muisstil in en rond het gebouw. Ze stapte de kerk binnen en liep voorzichtig door de grote ruimte. Behalve het tikken van haar stilleto hakken tegen de marmeren vloer hoorde ze niets, er heerste een akelige stilte in dit gebouw en voorzichtig begon ze beter rond haar te kijken terwijl haar ogen gewend raakten aan het donker! Plots bleef ze staan toen ze tot het afschrikwekkende besef kwam dat er iets niet klopte. Het duurde even voor ze tot het besef kwam wat er nu net niet klopte maar plots viel het haar te binnen: deze kerk had geen ramen.

Rita bleef staan en keek nog eens goed rond en toen zag ze de talrijke nissen in de muren. Ze besefte plots dat dit geen kerk was maar een mausoleum en dit betekende dus ook dat dit geen dorpje was maar een oud verlaten kerkhof. Ze vroeg zich net af waarom Els hier naartoe was gekomen toen ze achter haar rug iets hoorde. Terwijl ze zich omdraaide, hoorde ze een vrouwenstem fluisteren: “Zozo, Rita Rioolrat heeft mijn geheim ontsluierd!”

Ze zag echter niemand maar ze kende deze stem! Els! Zij had de sterspeelster van Agence gevonden! Ze wist zeker dat haar uitgever haar dik zou betalen omdat zij het mysterie had opgelost en heimelijk begon ze al te dromen over nieuwe Loeboetins! Maar ze werd ruw uit haar droom gewekt doordat ze plots uit het duister werd aangeklampt door verschillende ruwe handen. Ze zag dat enkele figuren haar vastgegrepen hadden maar door het duister kon ze hun gezichten niet goed zien.

Ze hoorde hoe in de verte een deur werd open geduwd en het volgende was een klikkend geluid dat op haar afkwam. Ze kende dit geluid maar al te goed, dit was iemand met naaldhakken die in haar richting liep maar ze zag niemand in het duister. Ze probeerde zich los te rukken maar de handen die haar vasthielden waren als bankschroeven en hoe ze ook probeerde, ze bleef in de ijzeren greep gevangen.
Ze probeerde het dan maar op een andere manier: “Els? Emasculating Els? Ben jij het echt? Wat doe jij hier? En waarom heb je je verdwijning geheim gehouden?”

Het tikkende geluid stopte en plots hoorde ze terug de fluisterende stem maar nu veel dichterbij: “Tja, mijn verdwijning kon niet eeuwig geheim blijven! Maar voorlopig wil ik niet dat er iets uitlekt dus ik vrees, Rita, dat je nog even mijn gast zal zijn tot de nieuwe League begint! Maar bekijk het positief, je zal wel het exclusieve verhaal hebben over mijn verdwijning!”

“Hoe, wat gast? Ik kan hier niet blijven, ik moet terug naar mijn uitgever! Ik heb hier geen tijd voor en waarom ben je trouwens in de eerste plaats verdwenen en waarom wil je dit geheim houden tot de League begint?”

Plots werd Rita verblind door een geheimzinnig licht en toen haar ogen aan het licht gewoon werden, keek ze recht in de ogen van Els die glimlachend voor haar stond. Maar het waren vooral de 2 figuren die Els flankeerden die al het bloed uit Rita’s gezicht lieten wegtrekken. En toen ze rechts en links van haar keek om te zien wie haar nu eigenlijk vasthield, voelde ze zich echt niet goed worden. Ze keek recht in de halfweggevreten gezichten van 2 zombies en terwijl ze voelde hoe de bewusteloosheid zich meester van haar maakte, hoorde ze Els in de verte nog zeggen: “Omdat je terechtgekomen bent op de oefenplek van het team waar ik coach van ben! En ik dit….”

[patje]

Ver weg ergens achter de bergen wordt er geroepen "passen" door coach Tiberius  van de dwergen , het is niet omdat we van kleine gestalte moeten zijn dat we zullen onder doen voor die verdomde manwijven en wijfmannen.
Niets zal ons tegen houden ,NIETS zeg ik U allen trouwe legionaires van het "LEGION OF THINY DWARFS" wat beter zal gekend in de bloodbowl geschiedenis als het "LTD" team;
Bloed zal er vloeien , bloed zeg ik U allen want het kan niet zijn dat mijn verre tante die in het klooster was getreden bij "de horny trinity" zo schaamteloos de league verloren hadden .
Dit laten we niet over ons gaan onder geen enkel beding, poets de harnassen -schoenen en de helmen .
Dit is de tijd van de dwergen ,( onze arbiter die heel toevallig een dwerg is zal de nodige pinten toegeschoven krijgen zodat hij al eens een foutje door de vingers zal zien.)
Ons nieuwe stadion is reeds gebouwd en zal de onverlaten toegang verlenen tot complete vernederingen en verliezen zowaar ik Tiberius heet .
wordt vervolgd.....

[svetlana]

M3 - 0/1

Maria-Luciana schreed, badend in het zweet na de harde trainingssessie, bevallig naar haar kastje, opende het, en legde met vastberaden hand het maagdelijk witte doekje op de bank voor zich. Knielend voor het inlegkruisje smeekte ze de Heilige Maagd om openbare bijstand.
Op dat eigenste nét godvergeten moment kwamen de Zusters Maria-Annunciata en Maria-Dorotea hand in hand de voormalige kerk anex kleedkamer binnengewandeld. Niemand kon op dat moment vermoeden dat beiden zich weldra zouden willen verliezen in nonverboden intimiteiten.

Enkele minuten later strompelde zuster Maria-Luciana, het schaamrood op de wangen, de kerk buiten.
Het melodietje -de conversatie tussen haar medezusters inbegrepen - zou haar blijven achtervolgen, de ganse avond lang …

Listen & read: http://batlyrics.com/love,_lust,_desire-lyrics-lullacry.html  (scroll down/press play).

[warlock]

“…je het nu niet begrepen. Als de tegenstander naar links gaat, moet jij naar rechts gaan!”

Rita deed langzaam haar ogen open en keek rond om te kijken waar ze nu net was. Ze probeerde op te staan maar dat lukte niet. Pas toen ze naar beneden keek zag ze dat ze vastgemaakt was aan een stoel met lederen boeien rond enkels en polsen. Ze herinnerde zich plots dat ze Els inderdaad gevonden had maar dat ze daarna bewusteloos was geraakt. Ze keek nog eens goed rond maar zag niet zo heel veel. Ze bevond zich ergens in een grote ruimte en meerbepaald in een grote nis enkele meters boven het grondoppervlak. Voor zich zag ze verschillende figuren bewegen en toen ze nauwkeuriger keek, zag ze dat ze zich in een soort van Blood Bowl oefenruimte bevond. Het was pas toen ze naar boven keek, naar waar het licht van de maan zou moeten zijn, dat ze besefte dat deze volledige ruimte zich ergens onder de grond moest bevinden. Het dak van de ruimte bestond uit aarde waardoor af en toe een wortel van een boom of struik te zien was. Ze vroeg zich af of deze ruimte wel veilig was en voor haar geestesoog zag ze het volledige plafond al naar beneden komen. Ze vroeg zich trouwens af of deze ruimte natuurlijk ontstaan was want overal zag ze stutbalken die hier en daar het plafond ondersteunden.

Ze zat zo nauwkeurig naar boven te kijken dat ze niet zag dat 3 figuren op haar afkwamen. Het was pas toen één van de figuren haar een ruwe por gaf, dat ze verschrikt voor haar keek. Direct wou ze dat ze dit niet had gedaan want voor haar stond een stinkend vies wezen dat ooit een Orc was geweest maar zich ondertussen in een vergevorderde staat van ontbinding bevond. De Orc keek haar met zijn enige melkwitte oog aan (op de plaats waar zijn ander oog had moeten zitten krioelde het van de maden waarvan er zelfs af en toe eentje naar beneden viel) maar Rita vroeg zich af hij nog wel iets zag.

“En, schatje, goed geslapen?” Ze voelde een hand over haar hoofd en terwijl ze omkeek, zag ze het lachende gezicht van Els. De vrouwelijke elf had blijkbaar achter haar plaats gestaan en kwam nu voor haar staan. Rita volgde haar en zag hoe de andere wezens terug deinsden als de elfe in de buurt kwam.

“En, Rita, wat denk je van mijn kleine gezellige trainingsruimte? Ik ben hier al een tijdje in de weer maar jij bent mijn enige “vrijwillige” bezoeker tot nu toe!”

Rita keek naar de boeien die haar aan de stoel kluisterden en dan terug naar de elfe.
“Rare manier om vrijwillige bezoekers te ontvangen!” mompelde ze tussen haar tanden wat haar spontaan een brede glimlach van de elfe opleverde. Rita vergat altijd dat de zintuigen van de elfen veel scherper waren dan die van de andere rassen.

“Tja, schat, nu je me gevonden hebt, zou ik niet willen dat je me al zo vroeg verlaat! Ik heb het gemist om af en toe eens een gesprekspartner te hebben en deze jongens zijn niet zo spraakzaam!” Ze wees op de Orc en de andere wezens die nu achter haar stonden. “Maar ze zijn zo lief en doen hun uiterste best om mijn wensen zoveel mogelijk uit te voeren!”
Ze draaide zich naar de zielloze wezens en de wezens slenterden langzaam terug naar de oefenruimte op de Orc na. Els wenkte de Orc dichterbij en hoewel hij gehoorzaamde, viel het Rita toch op dat het wezen eerst aarzelde om dichter te komen.

“Ik heb trouwens gezien dat je al kennis gemaakt hebt met je nieuwe vriend!”

Els knipte met haar vingers en de Orc haalde handboeien uit zijn kleding tevoorschijn. Hij kwam op Rita af en klikte haar pols vast aan de ene zijde van de handboeien en zijn eigen pols aan de andere zijde. Pas daarna begon hij Rita los te maken van de stoel.

Els keek nauwkeurig toe hoe de Orc zijn werk deed en toen Rita eindelijk van haar stoel bevrijd was, zei ze lachend: “Zo, schat, nu kan je mijn oefenplek eens wat grondiger bekijken zolang je maar gaat waar je ‘nieuwe vriendje’ je laat gaan! Ik ga nog een beetje verder werken maar ik zie je vanavond wel bij het eten” Hierna draaide Els zich om en liep sierlijk naar het oefenveld.

Rita vroeg zich af hoe lang het nog zou duren voor de avond viel want er was nergens enige aanwijzing hoe laat het was en nergens was er ook maar enige vorm van daglicht te zien. Rita kwam traag overeind en probeerde voorzichtig een stap vooruit te zetten maar al haar spieren deden pijn van het zitten. Ze wist niet hoe lang ze hier zo gezeten had maar aan haar spieren te voelen toch verscheidene uren!

Ze liep naar de rand van de nis om een betere kijk op het veld te hebben en ze zag uit haar ooghoeken dat de Orc haar langzaam volgde!
In het licht van de honderden toortsen die overal rondom het veld aan de muren hingen, zag ze hoe 2 teams het tegen elkaar opnamen in een Blood Bowl match en hoe Els tussen hen doorliep en beide teams instrukties toeschreeuwde! Het viel trouwens op dat dit wel degelijk 2 totaal verschillende teams waren; het ene team bestond voornamelijk uit zombies hoewel er ook een aantal grotere wezens tussen liepen en Rita op zijn minst één weerwolf gezien had, het andere team bestond uit mensen hoewel er ook een grote trol en een ogre aan hun kant stond en er liep daar zelfs een dark elfe over het veld. Rita had, sinds haar beginjaren bij de Touchdown Gazette, de laatste jaren niet zo vaak meer wedstrijdverslagen geschreven maar ze had genoeg kennis van het spel om te zien dat beide teams aan elkaar gewaagd waren! En wat trouwens ook opviel was dat er nog 2 teams langs de zijlijn klaarstonden; een chaos team (waarschijnlijk zelfs een Nurgle team aan de zwermen vliegen te zien die rond de hoofden van de spelers cirkelden) en een team dat bestond uit Skaven en Goblins. Rita vroeg zich dan ook af welk team Els onder haar hoede had genomen. Dit was toch iets wat ze haar vanavond tijdens het eten eens moest vragen!

[Whiskeyjack]

‘Komaan, opnieuw!’
Met een diepe zucht lanceerde Skrolk wat minstens zijn vijftigste pass van de ochtend moest zijn. De bal vloog zo’n drie meter naast de uitgestrekte armen van Tretch, stuiterde een paar keer en kwam uiteindelijk tot rust in een bosje stinkzwammen.
‘Harder zgudden med die kond,’ giechelde Svetlana, die zoals gebruikelijk een bedwelmende cava-geur verspreidde. ‘Ztijl en poze, nied vergeden’.
Lurq keek naar de welgevormde rug van zijn assistent-coach en liet vervolgens zijn hand over de collectie werpsterren, dolken en wurgkoorden glijden die onder zijn mantel was verborgen. O verleiding… Maar het viel niet te ontkennen dat de onorthodoxe aanpak van de verlepte muurbloem werkte. OK, haar divakuren en eindeloze getater waren er soms wat te veel aan, maar hij had nog nooit iemand geweten met zo’n feilloze baltoets. Die gedachte – en enkele bepaald stomende associaties – veroorzaakten hevige beroering ter hoogte van zijn kruisbeschermer. Lurq kreeg het behoorlijk warm en bloosde tot in de punten van zijn snorharen. Gelukkig was één blik op het oefenveld vol kontschuddende Skaven en hun slap in het rond zwierende roze staarten genoeg om zijn opstekend libido de kop in te drukken.
‘Goed, euh, prachtig, ehm,’ brabbelde de coach enigszins schaapachtig. Maar toen hij Squeek stiekem een frivool tepelhoedje uit zijn schouderstuk zag tevoorschijn halen, was de maat vol.
‘HOUD OP, jullie bende dégénérés!’ tierde Lurq. ‘Afgelopen met individuele balspelletjes, massages en – euh – innovatieve worsteltechnieken! Vanaf nu…’
13 paar rode en 1 paar met dikke lagen mascara geaccentueerde blauwe ogen staarden hem moordlustig aan.
‘Vanaf nu, eh, ik bedoel, mmh – vanaf nu doen we het in team. En we beginnen er...’
Verder kwam hij niet voor Svetlana haar met botox opgespoten lippen op de zijne perste.
‘Neen, prflt!’. Wanhopig snakte Lurq naar adem. ‘In team, niet intie…’
Maar tegen dan was zijn balgevoel al zo ver ontwikkeld dat hij al de rest vergat.

[warlock]

Rita had de hele dag rondgedwaald in de catacomben met haar ondode bewaker en ze wreef vermoeid over haar pols. Ze had schaafwonden opgelopen van handboeien. Op zich was dit nu wel niet zo erg want als sterreporter was dit niet de eerste keer dat ze schaafwonden had opgelopen (vooral om haar carriere een boost te geven of promotie te maken) maar meestal zaten die wel op een volledig andere plaats.

Ze had reeds genoeg materiaal verzameld om een goed artikel te schrijven maar ze vroeg zich af wanneer ze hier weg zou raken om eraan te beginnen. Plots kwam haar bewaker in actie en liep haar voorbij op een tred die ze niet gewoon was voor een ondode! Hij had de hele dag lusteloos achter haar gestrompeld. Ze had zelfs verscheidene keren moeten stoppen zodat de handboeien niet te erg in haar pols sneden omdat er spanning kwam op te staan van de afstand tussen haar en haar bewaker. Maar nu bewoog hij zich plots betrekkelijk snel voor een zombie en Rita moest haar best doen om hem bij te houden!

Na enkele omzwervingen door een bepaald deel van de catacomben waar ze nog niet gelopen had, bleef de Orc plots staan voor een grote houten deur. Rita vroeg zich af wat zich achter deze deur bevond maar nog voor zij aan de deur kon voelen, ging de deur langzaam open en hoorde ze de vertrouwde stem van Els: “Kom toch binnen, schat, je hoeft daar niet te blijven staan!”

Rita liep langzaam naar binnen en zag uit haar ooghoeken dat haar bewaker haar volgde maar dan op zijn vertrouwde lusteloze manier. Rita stond plots in een grote ruimte die volgens haar bescheiden mening niet echt op zijn plaats was bij de rest van dit ondergronds complex. Dit was een mooi afgewerkte en versierde ruimte met prachtige meubels en fraaie kunstwerken overal. Ze keek verwonderd rond en vroeg zich af van waar dit allemaal kwam want er stond hier een klein fortuin!

“En, wat denk je van mijn privé-vertrekken? Je kan haast niet geloven met wat mensen zich allemaal laten begraven!” Ze zag hoe Els vanachter een scherm tevoorschijn kwam. Ze had enkel een handdoek om en was haar haren aan het drogen. Rita begreep waarom al haar mannelijke fans haar zo trouw waren geweest gedurende het vorige seizoen want de elfe bezat een schoonheid die ze nog maar zelden gezien had hoewel ze ook iets gemeen over zich had.

“Euh, m-mooi, maar wat bedoel je? Heb je al deze zaken uit graven geroofd?”

“En waarom niet? Het is niet alsof de eigenaars het nog konden gebruiken!” Terwijl ze dit zei keek de elfe op en Rita zag een kleine gemene glimlach om haar prachtig gevormde lippen spelen.

“Maar genoeg over mijn meubels en privé-vertrekken. Ik veronderstel dat je wel honger zal hebben na een hele dag ronddwalen! Ik heb in ieder geval honger na een hele dag training geven dus ga zitten, Rita! Oh, ja, wacht nog even, eerst nog iets anders doen!”
De elfe knipte met haar vingers en uit één van de andere deuren in de ruimte kwam een figuur tevoorschijn.

Naarmate hij dichter kwam en aan zijn levendige tred te zien, zag Rita dat deze figuur niet dood was maar de kleur van zijn huid was nu ook niet bepaald gezond te noemen. Het duurde even voor Rita het doorhad; dit was een ghoul, een eter van de doden! De ghoul kwam op haar af en greep de pols van de ondode Orc vast en maakte de handboei los om die vervolgens rond zijn pols te bevestigen.

“Ik hou niet van die dode geur als ik eet!” zei Els terwijl ze naar de mooi gedekte tafel in het midden van de ruimte liep!

De ghoul begon ook naar de tafel te lopen en Rita volgde hem. Ze ging zitten rechtover Els en zag dat de ghoul haar een beker wijn uitschonk en vervolgens achter haar stoel ging staan.

“Zo, voor je je vragen kan afvuren,” zei Els terwijl ze langzaam haar beker naar haar prachtig gevormde lippen bracht, “gaan we eerst eten, daarna hebben we nog tijd genoeg!”

Ze klikte met haar vingers en plots kwamen 2 figuren tevoorschijn geladen met grote platen met daarop allerlei gebraden vlees en groenten. De geuren van dit lekkers deed Rita’s maag rommelen maar Rita was vooral verwonderd over de 2 figuren die het lekkers droegen; dit waren weerwolven maar wat raar was, ze hadden geen pels! Rita keek naar de weerwolven en daarna verwonderd richting Els.

De elfe zag het vragend gezicht van de reporter en zei lachend: “Ja, ik weet het, ze zien er niet uit maar ik kan het toch ook niet helpen dat ik allergisch ben aan dierenhaar en op deze manier is iedereen happy!”

Maar Rita had toch de indruk dat beide weerwolven met deze oplossing niet echt zo in hun nopjes waren!

[Whiskeyjack]

‘Dit is absoluut ongehoord! Schandalig! Is dit soms één of andere flauwe grap? Ik eis een verklaring!’
Woedend keek Lurq naar de benevelde big die in de tot aan de rand gevulde bierton rondspartelde.
‘D… dat is Porcus, onze teammascotte,’ zei één van de Dwergen die het vat naar het midden van het veld hadden gesleept verontschuldigend. ‘Hij vervangt vandaag onze coach. Die vierde gisteren zijn 250e huwelijksverjaardag en – euh – heeft daar nu nogal last v…’
De uitleg van de Dwerg werd onderbroken door een pijnlijk gesteun dat uit de dug-out van Legio Pertotalis opsteeg, gevolgd door een reeks kotsgeluiden waarvan zelfs een Nurgle-aanbidder onder de indruk zou zijn.
 
‘Mff, goed, voor één keer dan,’ mopperde de Skavencoach. Gelaten schudde hij de voorpoot van het varken. ‘Klaar voor de toss?’
‘HUUIIIK,’ antwoordde Porcus.
De munt ging de hoogte in, stuiterde van de rand van de ton en kwam in het gras terecht. Een gouden en een levend zwijn staarden Lurq triomfantelijk aan.
‘Ook dat nog,’ zuchtte de coach. Ongerust gebaarde hij zijn spelers om hun posities in te nemen. Even later maakten ook elf baardige opdondertjes zich op om de bal te ontvangen.
‘Vanavond gemarineerde ribbetjes,’ siste Lurq venijnig in de richting van Porcus, die paniekerig kopje-onder ging. Hevig verontwaardigd om zoveel onsportiviteit liet Philippus, één van de Trollslayers, zijn hoofd tussen zijn schouders zakken en stormde op het midden van de tweede Skavenlinie af. Hij struikelde over zijn toga, kon even zijn evenwicht bewaren maar werd toen vakkundig beentje gelicht door Skab. Onder oorverdovend gejuich van de Skavenfans – wat de paar Dwergen die zich tot in de tribunes hadden gesleept nog meer hoofdpijn bezorgde – glipten alle Rodents rond de flanken van het Legio en gingen massaal de bal bedreigen.
 
‘Nil volentibus arduum,’ declameerde Flavius trots. Hij glipte behendig tussen een aantal Rodents door, perste een sprintje uit zijn harige lijf en probeerde onder de neus van drie Skaven de bal op te rapen. Porcus produceerde een geluid dat het midden hield tussen een boer, een snik en een knor toen de moedige Runner naast het leer greep en prompt tegen de grond gewerkt werd. Ikit toonde met iets meer zwier dan strikt noodzakelijk – wat hem een enthousiast kushandje van Svetlana opleverde – hoe het wel moest en liep rustig de 1-0 binnen.
 
Beide teams namen opnieuw hun posities in.
‘Oink oink huik,’ gilde Porcus.
‘OINK OINK HUIK,’ brulden zijn spelers in koor en vormden een pracht van een schildpadformatie rond de bal. Perfect in het gelid rukten ze op naar de middenlijn, terwijl de Rodents wanhopige pogingen ondernamen om hun opmars te vertragen. Zonder veel succes echter. Skreem verknoeide zijn raid compleet, waarna hij versuft vlak voor de in sandalen gestoken voeten van Quintus bleef liggen. Die grijnsde in zijn baard en verkocht de gevallen rat zo’n lel dat hij drie meter verder tegen de benen van de scheidsrechter belandde… Onder luid boegeroep verdween de Dwerg naar de kerkers onder het stadion.
De Rodents probeerden dit gat in de verdediging meteen uit te buiten, maar alweer liep het mis. Deze keer was het Skweel die in het zand beet na een verkeerd gelopen kopstoot.
 

***

Het was echt Septimus’ dagje niet. Niet alleen zag hij nog dubbel na het zuipfestijn van de vorige avond, maar hij werd ook steeds duizeliger doordat de Skaven maar rondjes rond hem bleven lopen. Om van de penetrante zweetgeur van zijn teammakkers nog te zwijgen. O, wat had hij toch zin om iets kapot te kloppen! Nauwelijks had hij die gedachte geopperd of er kwam een Skaven naast hem liggen. Hoe praktisch! Lachend als een waanzinnige – en ondanks het afkeurende geknor vanaf de zijlijn – sloeg Septimus toe. Op het laatste nippertje rolde de rat echter opzij, zodat de vuist van de Dwerg onzacht in aanraking kwam met de neus van een in wit en zwart gehuld heerschap. ‘Loop toch niet zo in de weg,’ tierde Septimus. ‘Hoe stom kan je zijn! En wat een belachelijke outfit, wat doe jij hier eigen… oh, eh, rood, zegt u? Kl… kleurt heel mooi bij de bloedvlekken op uw T-shirt. Wat? Jaja, stop die fluit toch weg, ik ga al.’
 

***

Terwijl de Legio-speler mistroostig naar de kerkers slofte, grepen de ratten deze unieke kans met beide voorpoten aan. Queek tackelde de baldrager, waarna Tretch de bal veroverde en een pass lanceerde naar Ikit, die vlot de 2-0 op het bord zette.
 
Met een triomfantelijke glimlach draaide Lurq zich om naar Porcus, die uit pure frustratie zijn kop tegen de zijkant van het vat aan het bonken was. Het kwam zijn spelinzicht niet bepaald ten goede… Woest met zijn oren flapperend knorde de big aanwijzingen naar zijn spelers, die stipt werden uitgevoerd. Het resultaat was een magnifieke testudo met een lege plek in het midden, en een totaal verbouwereerde Flavius die enkele meters verderop met de bal in zijn handen naar zijn teamgenoten stond te kijken. Nog voor hij ‘Niets vergeten?’ kon piepen, lag hij het gras al van heel dichtbij te bewonderen en was de 3-0 een feit.
 
Tijdens de rust hing er een uitgelaten sfeertje in de Rodent dug-out, terwijl bij het Legio de scheermesjes en de potten oranje haar- en baardverf al werden aangesleept. Zou het team collectief de Slayer’s Oath zweren? Zo’n vaart leek het alvast niet te lopen, zelfs niet toen de Rodent Ravagers bij het begin van de tweede helft via een ingestudeerd nummertje de 4-0 scoorden.
 
Hoewel het bierpeil in de ton al flink was gedaald – en het zijne al even flink was gestegen – gaf Porcus de moed niet op. Met cryptische krulstaartbewegingen, luidruchtig geknor en stevig bilgezwaai vuurde hij zijn spelers aan. En met succes! De eerste lijn van de Skaven werd bijzonder hardhandig weggeveegd, en enkele ogenblikken later moest ook Tretch met een ingedeukte ribbenkast naar de kant worden gedragen. Enkel het betere oplapwerk van Kissit kon vermijden dat de Gutter Runner vroegtijdig het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde. Bovendien kwam Flavius na een pareltje van een pass in balbezit, waarna hij tot diep in de Rodent-helft kon doordringen. De Longbeards die zijn escorte moesten vormen waren helaas iets minder atletisch aangelegd, en moesten tot het uiterste gaan om hem bij te benen. Maximus haalde het net, maar de heroïsche run van Drusus eindigde jammer genoeg met een buiksliding.
 
Flavius voelde de bui al hangen – hij stribbelde zelfs nauwelijks nog tegen toen Queek hem alweer tegen de grond kwam duwen. De Rodents speelden de bal razendsnel naar voren, en op minder dan geen tijd stond de forfaitscore op het bord.
 
‘Toch maar koteletjes?’ vroeg Lurq poeslief aan Porcus, maar het ondertussen straalbezopen zwijntje dreef snurkend in het midden van zijn vat. De schaarse Dwergenfans hadden er duidelijk genoeg van: lallend kwamen ze het veld opgewaggeld. Twee Rodents en vier Legionairs kregen de overdosis dronkenmanspraat en bieradem duidelijk niet verwerkt en gingen één na één tegen de vlakte. Daardoor gaapte er opeens een enorm gat in de Dwergendefensie, waar de Rodents uiteraard dankbaar gebruik van maakten. Het omverlopen van Flavius – die nog een halfhartige poging deed om de bal te beschermen – was ondertussen louter een formaliteit geworden, en vlak voor affluiten legde Skreet de gortdroge 6-0 eindstand vast. Het overwinningsfeestje van de Rodents was volgens experts één van de wildste ooit…
 

***

‘Naam?’
‘Cyriel, brigadier,’ kreunde de bemodderde en bebloede straatveger.
De stadswacht rolde met zijn ogen. ‘Klacht?’
‘Euh, het zit zo, awel, ik ben omvergelopen door een knorrende ton,’ fluisterde Cyriel beteuterd.
‘Een WAT!?’
‘Een knorrende ton, brigadier. Vlakbij de stadspoort. En ze zigzagde.’
‘De Roo,’ zuchtte de brigadier.
‘Ja chef!’
‘Een klant voor de zatlappencel. Gooi hem maar bij die Dwergen’.
‘Zeker chef!’
 

***

Rodent Ravagers vs Legio Pertotalis Coma Alcoholica
Score: 6-0
Cas: 0-1
Gate: 11.000 (9K – 2K)
Winnings: 80.000 – 60.000
FF: +1 - 0
Fouls: 0-2
Spotted Fouls: 0-2  

[patje]

daz iz all nie waar wat dat diene reborder ier srijft.............hips woa is porcus??
porcusje , porcusje komme ek keer iere hips heev nog wa ne keer van da goe bierke uit uw donneke hiiiiiips hiks
nadat de match was gespeeld werd Tiberius de coach naar de eerste bij gelegen hulppost gebracht waar hij een schoon kotswerkje achterliet
Amai... da beloof ier voor het komende seizoen hiks
Waar iz feestje... ier iz da feestje en begon dan het bekende dwarvenliedje te zingen " en als we gaan , dan gaan we met zijn allen "
Alle andere dwergen in koor "de kroegen overvallen "
o ja klein detailke .... wie eef er gewonne (braak) hips

luisteren kan hier: http://www.youtube.com/watch?v=nZrPiM8koGY

[tyrannusBE]

Taverne ‘T Lekke Brein, ’s avonds. Aan de toog zitten twee mannen te kletsen, allebei met hun tweede glas ale in de hand. “Fijn dat jij betaald. Ik neem er nog eentje,” zegt de een. “Doe maar hoor. Ik heb een flinke premie op zak,” stoeft de ander.

“Ja ja, wrijf het er maar in. Hoe kom het eigenlijk dat jij een team Orks coacht?”
“Contract niet goed gelezen, en een kans om een Blood Bowl team te coachen sla je niet zomaar af. Dat verdient goed, hoor. Als je wint.”
“Al goed, maar waarom moesten ze dan een Mens hebben?”
“Weet ik veel, maar heb jij die Orks al eens gezien? De eigenaar zocht vast wat intelligentie nadat de laatste coach zijn team wou trainen door hen te laten vechten op leven en dood. Ze waren maar met elf, en vervolgens werd de ploeg van drie man uit het toernooi geschopt wegens onderbemand. Zulke stunts haalt een mens niet uit, Snap je?”
“Snap ik. Die laten zich liever tot pulp slaan door een ander team.”
“Dat weet ik ook zo net nog niet. Nou goed, we komen binnenkort uit tegen een Mensenteam. Dan zien we wel zeker. Regel één van het coachen, jongen. Onderschat niemand.”
“Zelfs niet de Halflings?”
“Nee, maar die kan je gewoon niet onderschatten.”
Beide heren lachen hartelijk, drinken hun glazen leeg en bestellen elk nog een pint.
“Over onderschatten gesproken, is dat…” De eerste wijst naar het dikke blauwe oog van zijn gesprekspartner. Hij heeft ook nog een stel gebroken tanden en dito neus.
“Ongelukje. Van de trap gevallen.”
“Zeveraar.”
“Al goed, al goed. Ruzietje tussen de spelers. Ik wou de MVP-prijs aan Dasher geven. Die had tenslotte twee van die Elfjes van hun sokken gemept. Maar de andere Blitzer van het team, Crasher, is er mee gaan lopen. Kleine tip, kom nóóit tussen twee ruziënde Orks. Als je gewonnen hebt snappen ze ook niet wat er beter kan. Ze zijn gewoonweg te stom om te begrijpen dat er een verschil is tussen een overwinning en een goeie overwinning.”
“Was ze niet goed dan?”
“Dat heb ik niet gezegd. Maar het had beter gekund. Veel beter. Enkele van de steekjes die ze hebben laten vallen op het veld zijn net die waarop we maanden aan een stuk geoefend hebben. Geheugens als een vis hebben die jongens. Zij zien er geen graten in, maar ik heb wel mooi 40.000 goudstukken, het leeuwendeel van de winst, kunnen uitgeven om onze Goblin te vervangen. Ik heb er zelfs eentje moeten zoeken met dezelfde naam om het voor de ander spelers niet te moeilijk te maken! Vooral de Trol zou dat niet snappen, en Herp en Derp werken toch veel samen. Althans, da’s de bedoeling.”
“Ach kom, voor die ene dooie Goblin… Jouw jongens hebben toch ook drie Elfen gedood?”
“Wel ja. Nog zoiets: we hebben heel lang geoefend op het uitschakelen van tegenstanders zónder ze te doden. Compleet vergeten allemaal.”
“Maar waarom zonder ze te doden?”
“Da’s toch eenvoudig? Als een team zo verzwakt is door tegen mijn Orks te spelen vormt dat ook geen bedreiging meer voor de andere teams uit de poule. Dan krijgen die dus gratis punten, zie je? Bovendien gaat het publiek zich ook tegen je keren. Eerst vinden ze dat leuk natuurlijk, maar als ze zien dat de Elfjes er de match erna niets meer van bakken zal dat de schuld van mijn Orks zijn. Zo werkt dat. En dan nog iets: een team dat verscheidene spelers heeft verloren in één match durft ook wel eens wrok te koesteren. Dat kan zich natuurlijk tegen je keren. Zou me niks verbazen als ik straks een Elfenmes in mijn rug heb zitten.”
“Ben je daar bang voor?”
“Bang? Ik? Zeker weten! En als de Elfen het niet doen, dan wel de media. Kunnen zij er mooi een sappig verhaal van maken. Alle schuld op de Elfen steken terwijl zij een goed paginabreed verhaal krijgen voor het sportkatern. Moet je’s horen, ze zouden tot alles in staat zijn. Pakt er eentje een pint met je, zeg je iets dat je niet zou moeten zeggen en de volgende dag… Wacht eens even…”
“Ik moet gaan. Dag!”
“Hé!”

De volgende dag staat er een paginabreed verhaal in de krant. ‘Blood Bowl team Dash Gnash Bash & Thrash slaat coach in elkaar’. Er staat een afbeelding van menselijke coach Slaine Drucker bij, met een blauw oog, gebroken neus en ontbrekende tanden, die zich volgens het artikel ‘kwam beklagen bij een reporter.’

[svetlana]

M3 - 0/2

Met zijn bezweet kruis in de hand en een glibberige paternoster rond zijn nek -of was het andersom?-  schuifelde Mario Magdaleno de kleedkamer binnen. Hij was de énige man die dit heiligdom binnenmocht; hij was tenslotte de coach. Hij was altijd blij als hij weer buiten stond en vandaag zou niet anders zijn …
Tweeëntwintig woedende ogen staarden zijn richting uit; twee ogen hielden zich bewust gefocust op de nagels en het vijltje eronder.
“Eh …” begon hij, en verder kwam hij niet.
“Ben je nou helemaal van God los ?!” tierde Maria-Annunciata, die zich al snel had opgeworpen als de akela van het nieuwe nonnenteam. “Wat voor een monstrositeiten waren dat? Als ik stront wil zien, dan kijk ik wel achterom of roep ik om de coach !”
“Maar …” ging Mario dapper verder, maar het mocht niet baten.
“Ziekelijk pervert mannetje!” mengde Maria-Dorothea zich in de scheldtirade, en ze greep de coach bij zijn bezwete kruis;
 … “die overgroeide geiten gingen me bespringen als het arme onschuldige schaap dat ik ben. Lammetjes voor de slachtbank! Is het dát waarvoor we moeten dienen?” Gedégouteerd rukte ze het kruis van Mario’s nek en gooide het door de kleedkamer, recht in het Sacrale Vat van Erfzondige Bloedingen.
“En toch …” probeerde de coach, tot hij hardhandig tegen de deur werd gemept door de gezette Maria-Luciana in allesverhullende grannerie (*). Met de flosdraad nog tussen haar tanden (-beastmen ruiven als de beesten-) grijnsde ze haar nu wel héél onbehaaglijke coach toe: “Hier zul je een zéér goede uitleg voor moeten hebben. Waarom hebben wij tegen een bende beestmensen en chaos-volgelingen gespeeld? Om nog maar te zwijgen over die minotaur en zijn ontzaglijke, immense, oprijzende, stevige, heftig kloppende, …”
… en toen viel zuster Maria-Luciana in katzwijm.
“Genoeg!”, riep Maria-Annunciata en ze klemde haar coach vast tegen de deur met haar diverse gelukzalige tweevuldigheden.
Het werd stil in de kleedkamer, afgezien van een lallend gezang in de verte dat zich onvermijdelijk overal doorheen manifesteerde (**).

 “Hier …” begon Mario terwijl hij een papiertje uit zijn zak toverde …
“Laat ons eens zien” ging Maria-Annunciata verder, “hmmm … een invitatie tot deelname aan de CHAOS-cup. Dat lijkt me duidelijk. En jij zegt nergens van te weten?”.
“Ik ken dat!” riep een plots van enthousiasme druipende zuster Maria-Domenica, “toen ik nog een novice was hebben we ook al eens meegedaan aan dat tornooi’” en haar glimlach verspreidde een hartverwarmend gevoel van immanente gelukzaligheid door de kleedruimte, aanpalende douches meegerekend.
De rest van de verzamelde nonnetjes keek haar niet begrijpend aan. Gelukzalig, dat wel! Maar ze begrepen het niet.
“Het is een speciaal tornooi”, ging Maria-Domenica geestdriftig verder, “en de volledige naam is ‘Christelijke Harmonie ter Aanzet tot Ontvankelijk Spelplezier’. Ik herinner me nog dat mijn voormalige Moeder Overste me vertelde dat de Eerwaarde Aarsbisschop Von Gélhuwein als eerste dit tornooi organiseerde, in de schoot van onze geliefde Kerk”.
“Aaaaggghhhh  zóóóó…” was de verzamelde reactie, en alles was vergeten, inclusief de coach.


Een half uur later zat Vicky, nu zuster Maria-Domenica, lusteloos voor zich uit te staren in een gewijde kruisschelp.
Ze was niet meegegaan naar de Kapel der Uiterste Tegemoetkomingen om zich met de andere zusters over te geven aan een sacrale viering ter ere van hun overwinning op het chaos-team. Ze wou gewoon alleen zijn …
“Ik wil enkel …” begon een onmerkbaar genaderde coach (of dat dacht hij toch) …
“Laat maar”, zei Vicky, “graag gedaan, en laat me nu even alleen. Ik heb genoeg geholpen, niet?” en ze keek haar coach aan op een manier waarop alleen zij dat kon.
Mario knikte even en schuifelde terug naar buiten, blij met het positieve verloop van de verschillende gesprekken van die avond. Voorwaar, zijn communicatieve talenten gingen er op vooruit!

notes:

(-) game 1 - M3 vs De Veestapel: 3 - 1
(*) grannerie = granny + lingerie.
(**) luister naar het lallend gezang, blijkbaar afkomstig van een hoop dwergen: http://www.youtube.com/watch?v=nZrPiM8koGY


Epiloog:

In het duister van de kleedkamer -God beware dat hij het licht aanstak; wie weet wie hem zou kunnen zien- greep Mario Magdaleno in het Vat. Even later had hij zijn Kruis in zijn hand, bloederig maar ongeschonden.
“God zij geloofd” prevelde hij, … “en waarom bewáren ze die dingen? …”


‘Mijn maatje’, dacht Vicky, en ze wrong de dweil nog eens uit. Meer bloed dan water sijpelde in de emmer, en elke druppel was een traan die ze liet wegstromen uit haar hart. Gary had haar opgewacht. In de besloten stilte van de kathedraal, onder het ronde roosvenster van de Alziende Absolutie van Reguliere Sancties, had de roze nicht haar proberen vermoorden.
‘Mijn beste maatje …’
Hij had geweend toen hij het probeerde, en toen hij haar had verteld wie hem zover had gedreven, en nog meer toen ze haar gezegende kuisheidsgordel had stukgeslaan tegen zijn gebleekte tanden. Het sleuteltje had ze bij wijze van afscheid tussen zijn roodgestifte lippen gestopt met de woorden:
“Geef dat maar aan Svetlana, lieve schat.
Ik krijg haar wel, en haar tanden strooi ik over jouw graf”.

[patje]

En ja ... hier zijn we weer met een riant verslag van de alom geprezen Romeinse kabouters!
WIJ – dat zijn ikzelf, Patje en de illustere penningmeester van ons clubje. Smiley … (hoe zet je zo een lachend mannetje op het forum; als ik zoiets wil doen lukt dat nooit!)

[Patje zegt!: “even vermelden: ik heb aan Koen aka Svetlana gevraagd om mijn grammaticale fouten uit onderstaande tekst te verwijderen. Als hij zin had om iets toe te voegen of om iets aan te passen … dan had hij carte blanche. Bij nader inzien was dit misschien niet zo’n goed idee …” ]

Hmmm … (Sv),
zo, en nou wij:

http://www.youtube.com/watch?v=cG0zF87fDhE&ob=av3e


De dwergen hadden hun zonnebril op hun mascotte-varken gezet en hun zomerse toga aangetrokken want het was die dag zeer zonnig weer; de verkoop van het bier schoot als een razende doomdiver de hoogte in.
Op een mum van tijd waren beide dwergenfans lallend en kotsend de match aan het proberen volgen terwijl ze luidkeels het clublied zongen:
"EN ALS WE GAAN!  DAN GAAN WE MET ZIJN ALLEN!  DE KROEGEN OVERVALLEN!  WIE GAAT ER MET ONS MEE!?""
Coach Tiberius kreeg er de tranen van in zijn ogen en begon zich prompt een stuk in zijn kl***n te zuipen.
Hij is daar wonderwel in geslaagd.
Het beloofde weer een mooie dag te worden.
Over mooie dagen gesproken …

http://www.youtube.com/watch?v=s0MWtolLXQ8


De coach begon zijn speltechnische kennis ten berde te brengen aan zijn spelers (hij was ondertussen al zatter dan dronken!). Terwijl een lokale reporter zijn oor aan de spelersdeur hield hoorde hij het volgende:
"Ok mannen , we gaan die wolvenneukers eens een lesje in nederigheid geven , ze zullen eens zien wie de échte kampioenen zijn ! We moeten scoren vandaag .... ANDERS GEEN BIER ... !!!"
Huiverend keken de spelers van LEGIO PERTOTALIS COMA ALCOHOLICA elkaar aan en slikten even.
Sommigen verslikten zich zelfs … in hun bier.
Enkelen waren verstandig genoeg om de televisie aan te steken en de zóveelste heruitzending van FC De Kampioenen te bekijken … de échte dus!

Porcus dacht al bij zichzelf eens een rustig dagje te hebben en keek met verliefde kraaloogjes naar die grote lekkere wolf met zijn mooi gevormde kringspier aan de overkant van het veld.
Het is niet geweten of de wolf daar blij mee was ..... liefde schijnt nogal blind te zijn.
De immer oplettende brigadier van de Orde van de Kringspiermusketiers was dat echter niet.
Jammer genoeg was hij niet aanwezig …

Tijd voor de wedstrijd:

De eerste helft werd op gang geblazen door Manuel Fatimo dé Romi, een referee (da’s zoiets als een scheidsrechter, maar dan in ’t echt) die zoals gewoonlijk nergens van wist want hij kwam van Uustakker (wat ook niet echt klopt, want hij was geëmigreerd vanuit de Verenigde Busstelplaatsen van Gentbrugge).
Ineens werd er vanuit de tribunes een rots gegooid waardoor er al direct een speler het veld mocht worden afgevoerd.
Bij voorbaat was duidelijk gesteld dat geen énkele speler het veld mocht worden afgevoerd vóóraleer een rots uit de tribune werd geworpen …

Hoe langer coach Tiberius de prestaties van zijn manschappen bekeek, hoe meer dat hij begon te zuipen van pure miserie. Sowieso had hij dat gedaan. Nu had hij een excuus.
"Pippo's la ne ki zien dadd'u lijf aan ulder klo*** heb hips, zijde hulle blind of wa zelfs mij grootmoe speel beter hiks" tierde hij in een nog nader te bepalen dialect. Er was dan ook niemand die hem begreep.
Van pure frustatie begonnen zijn spelers dan maar de tegenstanders in elkaar te meppen. Aangezien ze zelf al in het geniep aan het bier gezeten hadden vielen ze meer op hun eigen bakkes –of op dat van hun teamgenoten-  dan dat ze schade toebrachten aan de norse tegenstanders uit het verre Norsca.
Phillipus trok zijn toga naar omhoog en de zurige lucht die daar vanonder kwam was genoeg om één van de tegenstanders voor de rest van de match op de bank te doen belanden. "O de Pis werkt altijd” dacht Phillipus bij zichzelf, omdat er niemand anders was om bij te gaan nadenken.
Claudia liet haar tieten zien -en waarom niet? … ze doet het voortdurend-  en de kerel die deze gevaarten in zijn gezicht kreeg gestampt  kreeg daar zowaar een derde been van aangegroeid waar hij prompt over struikelde. Resultaat: voor de rest van de match op de bank!
O ja er moest ook nog gescoord worden ..... en dat waren ze nu net vergeten te doen.
Manuel blaasde * toen de eerste helft af. Alle spelers holden naar de kleedkamers.
Porcus knipoogde eventjes naar die grote lekkere wolf die -onbewust sensueel heupwiegend- het plein verliet, en zette zijn persoonlijke lijflied in: “Waar is mijn potje met vet … al op de tafel gezet … “
Met plots dichtgeknepen billen stormde de lekkere wolf de kleedkamer aan de overkant van het veld in.


Reactie van Tiberius, dwarf coach tegen beter weten in, ná de wedstrijd:

Tiberius: ”De tweede helft was geen haar beter; zélfde scenario: veel klop geven ... zelf op onzen bek gaan .
De supporters werden alsmaar zatter en zatter dat het niet schoon meer was, en weer kwam een rotsblok richting tribune naar beneden gedonderd, en ja hoor daar ging er weer eentje naar de dug-out om de rest van de match te volgen vanuit de gezellige geborgenheid van het gipsverband”.
Reporter: “Da’s een behoorlijk lange volzin … voor een dwerg …
Tiberius: duh? Waar? …


Om een lang verhaal kort te maken:
eindstand: 0-0 (in het voordeel van de dwergen!)
winnings: 50 000 gold coins voor de dwergen. Geen idéé hoeveel de overkant verdiend heeft. Moet dat? …



(*): té mooi … dit moest ik laten staan.

[tyrannusBE]

Kort na de match tegen M3, tijdelijk kantoortje van coach Slaine.

Afgepeigerd strompelde de Menselijke coach het kamertje binnen. Zijn vuilblonde haar plakte tegen zijn bezwete voorhoofd, zijn ogen waren rood doorlopen. Bij zijn binnenkomst. Hij liet de deur achter zich dichtvallen. Door de klap van de deur viel de pin van een muziekspeler op de draaiende grammofoonplaat. Naargeestige instrumentale muziek vulde het vertrek. Slaine liet zich op zijn knieën vallen en spreidde zijn armen, eerst opzij en dan, terwijl hij zijn hoofd achteruit liet zakken, ten hemel. “Wat heb ik misdaan? Wat heb ik misdaan om dit te verdienen?!” schreeuwde hij tegen het plafond alsof het hem antwoord zou geven. Slaine was niet bijster gelovig, en hij had het tegen geen enkele god in het bijzonder, maar toch was hij benieuwd om een antwoord. Door zijn mistige ogen zag hij het plafond bewegen, alsof het zich van hem weg kromde. “De Elfen.” siste een vreemde stem in zijn achterhoofd. “Jij hebt hen vermoord. Karma pakt je altijd, Slaine Drucker.” Het plafond zette zich op zijn plaats, de stem stierf uit. Slaine hief zich weer op zijn twee voeten and waggelde naar zijn bureau. Hij trok een lade open en haalde een fles en een glas te voorschijn. Hij stond even naar het glas te kijken en kegelde het vervolgens uit het raam. Dan zette hij de fles aan zijn lippen, terwijl de muziek bleef spelen.

Spelerskleedkamer Dash Gnash Bash & Thrash

Ietwat vermand, met een halflege fles zware drank in de hand, stond Slaine in het midden van de kleedkamer die het Orc-team was toegewezen. Op de bankjes langs drie muren zaten elf Orcs en een Goblin niet-begrijpend naar hem de kijken. Derp, de Trol, paste niet door de deur en bleef buiten staan. “Wa bedoelde gij webbent nie goe gedaan?” braste Smasher, een van de Black Orcs die dienst deden als blockers. “Ik bedoel dat jullie er allemaal niets van bakten.” herhaalde Slaine. Hij merkte hoe enkele handen zich al tot vuisten balden. Hij moest oppassen dat hij geen te verkeerde woorden zei. “Tegen de geiten van vorige keer ook al niet.” voegde hij er toch nog aan toe. “Hoe nie? En daar komde gij nu mee af.” wees Herp de Goblin uit. Hij was net iets slimmer dan de rest van het team, maar dat betekende niet veel. “Toen kon ik er mee leven, maar nu zijn we twee keer op rij verloren. Dat kan zo niet verder.” hield Slaine aan. Hij deed veiligheidshalve een stap richting de deur. “Tegen De Veestapel hebben we nauwelijks balbezit gehad, en tegen De Manifestaties van de Maagd Maria zijn we er zelfs niet mee op hun helft van het veld geraakt.” probeerde hij uit te leggen. “Lasher heeft ze een paar keer vastgehad, maar dat duurde nooit lang.” Hij wees op de enige thrower van het team. “Als je de bal hebt zoek je bescherming. En jullie geven die dan ook.” “Bal?” vroegen negen stemmen in koor. “Dat rare ding dat we naar de andere kant moeten krijgen.” legde Lasher uit. Hij was zowat de enige die dat goed doorhad. “Daar gaan we eerst op oefenen. Er liggen twaalf ballen op het veld tussen een boel andere dingen. Jullie moeten er allemaal eentje vinden. Herp, jij helpt Derp.” gaf Slaine hen opdracht. “Waarom ik weer?” klaagde de kleine Goblin. “Omdat dat de opstelling is op het veld. En zorg er volgende keer voor dat hij er niet weer van gestuurd wordt ja?” Slaine kruiste zijn armen en keek verwachtingsvol naar Herp, alsof hij hem uitdaagde. Herp was de enige die Slaine niet makkelijk in elkaar kon meppen, en daar maakte de coach dankbaar gebruik van om zich af te reageren. “Kan ik daar aan doen dat die scheidsrechter zag dat hij op een liggende mens wou stampen.” probeerde Herp nog. “Volgende keer laat je hem er niet op stampen, begrijp je dat?” drong Slaine aan. Herp knikte maar even en liet zich dan van de bank vallen, waarop hij de andere spelers naar buiten volgde.

Dug-outs

Bij de deur werd Herp prompt weggegrist door Derp. “Derp honger.” zei de Trol terwijl hij zijn grote kaken opende. De nieuw ingehuurde Lizardman assistent-coach, Lissan Dressell, greep Derp bij de arm en werd bijna zelf opgetild. “Nee, Derp! Dat is niet om op te eten!” riep hij de Trol toe. “Maar… Hongeeeer!” klaagde Derp. “Nee!” hield Lissan vol. Derp liet Herp dan maar vallen, en gaf in plaats daarvan Lissan zo’n harde klap dat hij omhoog schoot en in de lege tribunes belandde. Slaine stond het allemaal aan te kijken, en terwijl Herp voorzichtig zijn hand op dat van Derp legde en hem het veld inleidde waar de rest van het team al driftig aan het zoeken was dronk Slaine de tweede helft van zijn fles leeg. Lissan waggelde naar hem toe, duidelijk met moeite om overeind te blijven. “Ik kan niet verder werken onder deze omstandigheden. Ik wil ontslag nemen.” prevelde hij. Slaine draaide zich op en sloeg zijn fles stuk op het hoofd van Lissan. “Jij neemt geen onstlag!” schreeuwde hij plots. He greep Lissan bij zijn kraag en gaf hem nog een vuistslag in het gezicht. “Niemand gaat het mij meer moeilijker maken, begrijp je?” siste Slaine. “Jij gaat voor mij werken, en jij gaat dat goed doen, of je gaat eraan.” Machteloos knikte Lissan zijn nieuwe baas toe. Slaine liet hem vallen en gaf hem nog een trap tussen zijn ribben, en dan nog een en nog een. Alle frustratie, alle teleurstelling en vooral al de opgebouwde woede van Slaine werden nu botgevierd op de arme Lissan Dressell.

Speelveld

Met een diepe zucht keek Slaine neer op de verzameling objecten die de Orcs bijeen hadden gehaald van het veld. Er lag welgeteld een bal, die van Lasher. De andere elf waren op het veld blijven liggen. In plaats daarvan lagen voor Slaine’s voeten een motorblok, een krop sla, een ananas, een schroevendraaier, een zak kolen, een gordijn, een krant, een vork, een haring die nog lag te spartelen, Herp die een van de andere spelers ook voor bal had aangezien, en de toupet van de plaatselijke conciërge. Kreunend zakte de coach in elkaar. “Gaat et wel met em?” vroeg Gnasher, de Orc die op een of andere manier hoorns had laten groeien. “Honger!” declameerde Derp nog maar eens, waarop hij de krop sla, de ananas en de kolen in een keer verorberde. “Bij ja, Mensjes moete slapie doen.” verzekerde Crasher, een van de blitzers, de rest van het gezelschap. Vrolijk keuvelend liepen de Orcs langs Slaine heen, die wenend alleen achterbleef.

Luisteren naar de muziek van Slaine (en kijken naar zijn wanhopige pose): http://www.youtube.com/watch?v=34mNg12vg6Q&feature=related