TBG BBL: 2010 - 2011: Jim & Bob's Post-Match Corner

[Whiskeyjack]

In het rustgevende schemerduister van de ziekenboeg lag Franquol naar het plafond te staren. Dankbaarheid was nu niet meteen een karaktertrekje dat vaak met hem geassocieerd werd, maar deze keer… Driemaal. Driemaal had Kissit hem moeten reanimeren na de winning goal tegen de Beardy Bludgeoners. De spanning van het matcheinde was het hart van de coach te veel geworden, een gevolg van de lange maanden vol paranoia en doodsangst. Maar waarom hadden ze zijn leven gered? Quatsch had de zwaargewonde Klaw toch ook 'opgeruimd'? En vooral – waarom had niemand van de gelegenheid gebruikgemaakt om het team over te nemen? Franquol snapte er niets van.

Plots haalde een zacht geritsel hem uit zijn overpeinzingen. Uit zijn ooghoek zag hij hoe een gracieus bewegende gestalte zijn ziekbed naderde. ‘Svetlana, ben jij dat?’ vroeg de Grey Seer hoopvol.
‘Neen,’ siste een dreigende stam in zijn oor. ‘Deathmaster Snikch, om u te dienen’.
‘QUAA-iep!’. Iets ruwer dan noodzakelijk smoorde de beruchtste moordenaar van Clan Eshin Franquols angstkreet met zijn hand.
‘En geen hartaanvallen deze keer,’ voegde Snikch er met een meewarige blik op Franquols woest rondtollende ogen aan toe. ‘Ik ben gezonden door the Council of Thirtee…’.

PLETS! Versuft en met een pijnlijke handafdruk op zijn wang kwam de flauwgevallen Skavencoach weer bij zijn positieven.
‘The Council of Thirteen dus. Ze volgen de exploten van je teampje op de voet en zijn natuurlijk sterk begaan met het resultaat. De reputatie van het volledige Skavendom staat of valt met het – durf niet flauw te vallen! Durf het niet! – met het resultaat van deze league. Begrepen?’
‘J…jaja,’ piepte Franquol met een lichte ondertoon van hysterie in zijn stem.

‘Vandaar dit aanbod om je wat extra te motiveren. Win je de League, dan ben je vrij om terug te keren naar Skavenblight en je oude functie weer op te nemen. Verlies je…’ Dreigend maakte de Deathmaster een snijdend gebaar langs zijn keel. ‘Duidelijk?’
‘J…jaja,’ piepte Franquol met een allesbehalve lichte ondertoon van hysterie in zijn stem.

‘Prima’. Geruisloos stond de moordenaar op. ‘O ja, nog dit,' zei hij, achteloos met een vergiftigde werpster spelend. 'Je zoekt toch nog een dertiende man voor je team, he? Stel je apothecary maar op, dan kom ik gezellig naast je op de bank zitten. Tot dan.’

Met een spottend lachje keek Snikch nog even naar de – alweer – flauwgevallen Franquol en glipte toen de ziekenboeg uit.

[patje]

Coach Imphotentius werd geroepen bij de Almachtige Paus Slappiezakkie om er eens met hem het seizoen te overschouwen en eens zijn vele overwinningen mede te gaan delen
Bij het lezen van die brief brak het zweet zowaar uit op het voorhoofdje van de kleine misdienaar want bij ieder verlies kon dit arme schaap het gaan ontgelden
Volgens de kleine haden die verdomde nonnen er om gedaan om zoveel te gaan verliezen ware het alleen maar omdat de misdienaar het weer kon gaan fretten
Moest er nu ergens een mogelijkheid bestaan dacht de misdienaar om eens iets te gaan winnen ...... ja het lichtje begon te branden
De paus ziet graag rood ...... hmmmmm o ja een rode lantaarn dat zou pas eens een kadootje gaan zijn
De nonnen zullen eens wat gaan mee maken dacht de kleine en zou voor de laatste twee matchen eens "ietske" speciaal in hun voedsel gaan doen zodat ze zeker zouden falen
Ah ja voor de rode lantaarn alles he ... en ook voor de paus uiteraard
wordt vervolgd muhahahaha

[svetlana]

...
Met een spottend lachje keek Snikch nog even naar de – alweer – flauwgevallen Franquol en glipte toen de ziekenboeg uit.

in between now and then:

… waarna hij in een stevige armklem werd genomen … letterlijk genómen … !!!
… waarna nog 39 anderen voordeel haalden uit hun eerder gevolgde cursus ongediertebestrijding …

---

the now:

Sensueel, en toch op een aan het introvert aanleunende bedeesdheid …
Seksuele extravagantie die samensmelt met een streven naar ongeveinsde onschuld …
Smetteloos maagdelijk wit naast ongetemd hartstochtelijk rozerood …

Svetlana liet het nieuwe flesje nogmaals ronddraaien in haar hand. Het was bijna té perfect.
Langzaam liet ze zich onderuitzakken in haar roze pluchen zetel; de andere aanwezigen hielden angstvallig de adem in.
Uiteindelijk was het Sookie die durfde vragen: “En coach? Bevalt het?”.
‘Nog een klein beetje langer’ dacht Svetlana, de ogen gesloten, haar glimlach onderdrukkend. Ze genoot ervan de anderen in het ongewisse te laten.

---

2 uur later:

“Ja”.

Sookie: “It’s a go!”
Buffy: “Dat heeft lang genoeg geduurd!”
Angel: “Wie gier heeft méér gercencellen dan mei?”
iedereen: “Iedereen!”
Bartje (van onder de douche roepend): “Ik niet!”
Kelly: “Ik ook niet, denk ik. Ben niet zeker. Wil dat iets zeggen?”
Coach Baron Fred Von Jupiler: “Ik heb anders stevige concurrenten dáárvoor in mijn team!”
iedereen: “Wat doe jij hier?”
Coach Baron Fred Von Jupiler: “Blijven hangen na de laatste match. Nog een klein beetje langer? Asjeblieft? Het is hier zo lévendig, en mooi, en aangenaam, en vol vlees …”
Gary Gay (met zwoele stem): “Ben je daar héél zeker van?”, en hij trok zijn rechterwenkbrauw op.
… waarna de coach van The Blitzing Dead de kleedkamer van de bunnies uitstormde. Gary Gay lachte breeduit, sloeg een strandlaken om zijn geslacht (er was geen enkele reden om de meisjes nog langer te provoceren) en stapte de gang op. Tussen de verzamelde supporters vond hij al snel de veertigkoppige delegatie van GAIA (Gary’s Anal Intruding Associates). Na een kort gesprek stormden zij de Baron achterna; Gary ging terug de kleedkamer binnen.

“Kunnen we het nog even over het flesje hebben, coach?”
Svetlana keek ietwat ongeïnteresseerd op maar klonk tocb ergerlijk toen ze antwoordde: “Ik zei toch dat het goed was”.
“En de naam voor het nieuwe Angels-parfum?” De vier consultants zagen er behoorlijk ridicuul uit, misplaatst in hun kleverige maatpakken, bezweet door de hitte in de kleedkamer.
“Even denken”, zei Svetlana …

---

Nastasja Joekafume, not so brand new reporter for ‘BYB:Bloodbowl Yesterday and Beyond’:

“Vannacht is het ondode overleden gestorven lichaam aangetroffen van Baron Fred Von Jupiler, de coach van het bloodbowl-team The Blitzing Dead. Zijn lichaam werd aangetroffen in een afvalcontainer in de roze jeanetten-buurt. Naast het lichaam vonden de speurders ook een halve pizza, een paar bloedrode laarzen, het lichaam van éne vermoedelijke Deathmaster Sniksh en een grasmaaier. Hetgeen overblijft van de resten van het residu van het lichaam werd overgebracht naar het thuisstadion van The Blitzing Dead. Het moet vermeld worden dat zij er zich niet echt zorgen om maakten … “

---

“BunnieX.
Dat wordt de nieuwe naam!
En we maken er meteen een charme-offensief van! Begrepen?!”
De consultants konden enkel instemmen, bevangen door de hitte en Svetlana’s naakte aanwezigheid (haar dwingende ogen, autoritaire stem en heftig knikkende entourage bevestigden haar uitgesproken absolute waarheid).
“En waaraan had mevrouw dan nog gedacht? ”klonk het zelfbewust door de zweterige ruimte. Buffy, team-captain van Charlie’s Angels, was waarschijnlijk de énige die op die moment nog durfde ingaan tegen Svetlana’s ijdele ambities, en ze stak haar minachting niet onder kussens of zetels.
“Méér cheerleaders, méér assistenten, méér public relations, méér fans!” kreunde Svetlana, terwijl Buffy wanhopig de kleedkamer uitbeende, -de consultants hun papieren gingen voorbereiden en Gary zijn nieuwe roze spons uit de plastic verpakking haalde.
“Angel?”
“Mmmhhh …?”
“Doe gewoon verder!”

---

a glimpse of the future:

Vicky en Franquol ontmoetten elkaar in een schemerige, natte onderhoudstunnel, diep onder de kleedkamers van het Carrot Fields Stadium.
“Amuse-muileke?” probeerde de skaven-coach vlotjes, en hij werd onmiddellijk tegen de muur in elkaar geramd.
“Nu even goed luisteren” fluisterde Vicky op zeemzoete toon (en met zijn ballen stevig in haar hand geklemd), “De regels zijn veranderd. Vanaf nu (en ze kneep wat harder, gewoon om hem te horen piepen; wat hij ook deed!) … doen we het zoals Svetlana het zegt, begrepen? Of wou je ingaan tegen de konijntjes? Geen probleem hoor. Even GAIA bellen !!!”
Franquol zag sterren voor zijn ballen dansen en zijn onmiddellijke toekomst in roze rook opgaan toen hij piepte: “En wat willen jullie dan van mij?”
“Dat jullie de Bekerfinale spelen” … - en Vicky, centrumrechtse amazon-verdedigster in borsten en nieren, had nooit oprechter geklonken dan toen (maar ze kon dan ook een fijn potje toneel spelen) – “en voor de rest gewoon verdere instructies afwachten”.
“Maar waarom?” piepte de ongelukkige rat.
“Omdat Zij het zegt! Mevrouw heeft een agenda.”
Franquols ogen tolden radeloos in het rond en zijn schriele staartje trilde onhoudbaar. “Jullie weten niet wat er met me gebeurt als -…” probeerde hij, maar Vicky heupwiegde al weg, het licht aan het einde van de tunnel tegemoet. Nog even draaide ze zich om en keek de verslagen coach meewarig aan en zei “kijken jullie dan nooit televisie?”

[warlock]

Francesca liep te ijsberen door de lange gang naar het veld. Ze was er niet gerust in voor vanavond vooral aangezien haar team na de match tegen de orken maar 10 spelers meer telde.Tijdens deze match moest ze 2 blitzers, waaronder Phil, en 1 van haar beste linewomen missen en tegen een snel team was dat nooit een goeie optie!

 Gelukkig had ze nog een last minute vrijwilliger gevonden die het volledig zag zitten om in te vallen voor de gewonden. Ze had raar gekeken toen hij op haar toe was gestapt en dit vooral omdat hij net zo’n masker droeg als wijlen Wim. Toen ze hem had gevraagd wat zijn naam was, had hij gewoon gezegd: “Wimmeling”! En toen had ze begrepen dat hij één van de fans van Wim was geweest die na de dood van hun sterspeler in een zwart gat waren gevallen en nu overal probeerden mee te spelen onder de naam van de Wimmelings.

Ze hoorde luide, zware voetstappen in de gang op haar afkomen en draaide zich om. Het was V die in allerijl op haar toesnelde. Francesca vond het nog steeds raar dat ze nu met “V” wou aangesproken worden sinds de dood van Wim. Maar ze zei of vroeg hier niets over want ze had geen zin om haar ster-blitzer met de kracht van een Ogre tegen haar in het harnas te jagen.

V bleef staan net voor haar en krijste met luide stem: “Ben je nu helemaal gek geworden, wat bezielt je om één van die debiele fans te laten meespelen?” Haar rood omlopen ogen maakten Francesca duidelijk dat ze weer één van haar befaamde moodswings had! V was nooit de meest stabiele speler van het team geweest maar sinds de Sister haar had geïnjecteerd met de experimentele steroïden en nog meer sinds de dood van Wim, waren de moodswings steeds erger geworden! Sommige van de andere spelers waren zelfs ongerust als ze in deze staat verkeerde en probeerden haar zoveel mogelijk te vermijden uit puur zelfbehoud!

Francesca wist dat een deel van haar haat voor de Wimmelings ook voort kwam door de verschillende artikels in de riooltijdschriften Smory en Bluk waar de romance die V had met Wim in het lang en breed werd uitgesmeert. Ze hadden soms alle moeite van de wereld om V onder controle te houden als ze wist dat er een reporter in de buurt was. Meestal liep ze echter op de reporters af en het resultaat daarvan was meestal enkele maanden intensieve zorgen in het dichtst bijzijnde hospitaal voor de ongelukkige reporter!

Francesca wist dat ze nu voorzichtig moest zijn met haar antwoord want anders zou zij wel eens voor lange tijd het hospitaal kunnen opzoeken. “V”, zei ze zacht, “het spijt me maar ik kan niets anders. Ik heb een 11e speler nodig en zo ver van huis moet ik me behelpen met wat ik kan vinden, ik heb echt geen keuze. Maar ik beloof je het volgende: de Wimmeling zal op de line of scrimmage staan rechtover de Rat Ogre en ik denk niet dat hij dat een volledige wedstrijd zal overleven!”

Francesca zag dat V aan het nadenken was en toen er een glimlach op haar lippen verscheen, haalde Francesca opgelucht adem! Zeker toen V er aan toevoegde: “ Laten we hopen dat de Rat Ogre veel honger heeft!”

[Whiskeyjack]

In het rustgevende schemerduister van de ziekenboeg lagen Franquol en Deathmaster Snikch in naast elkaar geplaatste bedden naar het plafond te staren.

‘Z… zal het veel pijn doen?’ fluisterde de alweer net gereanimeerde Grey Seer.
‘Ik vrees van wel,’ kreunde de Master Assassin, die nog steeds naar een misselijkmakende melange van ontsmettingsmiddel, rottend afval en BunnieX rook.
‘Ach, ik had Skavenblight zo graag nog eens teruggezien. Maar die trienen van Agence Provocateur wilden natuurlijk niet meewerken. En we waren er zoooo dicht bij.’
‘Weet ik. Maar genoeg gepraat, tijd voor actie. Hoe pijnlijk ook.’
‘Ben je er klaar voor?’
‘Neen!’ Snikch kneep zijn ogen stijf dicht en haalde diep adem. ‘Maar ik kan niet langer wachten. Moge de Great Horned One me genadig zijn.’
'Denk aan de beker, dat zal helpen'.

En huiverend van de fantoompijn gaf Franquol de bedpan aan zijn onderaan – en dan vooral achteraan – zwaar toegetakelde buurman...

[warlock]

Francesca had tijdens de wedstrijd alle stadia van frustratie en zenuwachtigheid doorlopen en toen ze naar haar gemanicuurde handen keek na het laatste fluitsignaal zag ze dat geen enkele van haar scherp gevijlde nagels de wedstrijd overleefd had.  Maar ze stoorde er haar niet aan en net als de rest van de bank liep ze juichend het veld op om de duizenden fans te bedanken. Haar meisjes waren ondertussen al in een euforie bezig met het weggooien van hun corsetjes naar de fans, die als bezetenen vochten om één van deze kleinnoden in handen te krijgen. Franquol, die er voor de rest niet zo gelukkig uitzag, was er toch in geslaagd om één corset te bemachtigen en terwijl hij dit krampachtig onder zijn arm hield, liep hij op Francesca af.
“Proficiat met de titel,” stamelde hij vooraleer hij richting catacomben verdween achterna gezeten door enkel fans die hem tevergeefs probeerden het corset afhandig te maken.
“HOEZO, DE TITEL?” riep Francesca hem nog na maar er kwam geen antwoord meer!

Plots zag ze een kleine zwaar gepantserde dwerg naar haar toelopen en ze herkende hem van bij de voorstelling van de teams aan het begin van de competitie; het was Gesmachine Orkenkliever, de coach van de Rockvictor Ramblers!
Hij stapte kordaat op haar toe en stak zijn hand uit terwijl hij enthousiast zei: “Mijn felicitaties voor u en uw team want aangezien mijn team een draw heeft gespeeld tijdens de laatste wedstrijd bent u nu zeker van de titel!” Hij bleef enthousiast haar hand schudden en hoewel Francesca geen grote fan van dwergen was, vond ze dit exemplaar van de onderkruipertjes toch best wel een sympatiek kereltje. En zelfs het feit dat hij haar hand maar bleef schudden, vond ze voor één keer niet zo erg want dit nieuws had haar aan de grond genageld!

Plots werd er door de luidsprekers geschald: “Beste sportliefhebbers, nog een laatste nieuwtje: de Rockvictor Ramblers hebben zopas gelijk gespeeld tegen de lizardmen van Itty Bitty Tripp’n Commity en dat betekent dat Agence Provocateur, met nog één wedstrijd te spelen, nu al zeker is van de titel!”

Zowel op als rond het veld begonnen alle spelers en fans van de Dark Elves luid te juichen en Francesca zag hoe haar spelers in regelrechte extase nog meer kledingstukken in het publiek begonnen te smijten; BH’s, slipjes, teambroekjes, alles moest eraan geloven. Even was ze ongerust over de rekening om al deze zaken te vervangen voor de volgende wedstrijd maar ze wist wel dat hun sponsor met het nieuws van deze titel even tevreden zou zijn en wel nieuwe kleding zou laten aanrukken. Overal op de tribunes begonnen zich nu kleine schermutselingen te ontwikkelen om toch maar één van de kledingstukken te bemachtigen; Charlie was in een gevecht verwikkeld met Imphotentius over een klein zwart slipje, Otto Von Doenitz hield tergend een kanten BH'tje voor de neus van Perpetheus, The Tiny Bloated One en Mister Sandman terwijl het groene pus al van dit delicate kledingstuk afdroop, een onbekende ondode coach met een corset in zijn knokels geklemd werd achterna gezeten door een banshee (waarschijnlijk zijn vrouw), Josity en Carloz hielden beiden een uiteinde van een rode BH vast en trokken als een bezetene het kledingstuk naar zich toe en geen van beiden had blijkbaar zin om de ander het kledingstuk te gunnen. Enkel de coach van de Chaos Dwarfs, Traznaf Firebreather, was blijven zitten (misschien stond hij ook recht maar het was een dwerg en dan ben je dit nooit zeker) en glimlachtte geheimzinnig.

Net toen ze op het punt stond zich om te draaien en richting kleedkamer te lopen, werd ze de lucht in gehesen door V, Sarah, Els en Dorien en rondgedragen in een ereronde rond het veld. En het gejuich van de fans was oorverdovend maar Francesca vroeg zich af of dit gejuich voor haar was of omwille van de schaarse kleding die haar spelers nu nog droegen.

En na de ereronde lieten ze haar weer voorzichtig zakken en Francesca zag overal blije gezichten. Ze pinkte even een traan weg en riep toen luid: “Zalig gespeeld, dames, maar nu is het tijd voor ontspanning! In de kleedkamers staan enkele vaatjes bloedwijn en de baden zijn gevuld met heerlijk warm bloed dus iedereen naar de kleedkamers!”
Alle spelers liepen als bezetenen naar de kleedkamer behalve V die richting Wimmeling liep. Die was zich van geen kwaad bewust en was nog steeds het publiek aan het groeten alsof hij al altijd een deel van het team was geweest. V ging achter hem staan en in één vloeiende beweging draaide ze zijn nek 180° rond en Wimmeling viel neer op het veld waar hij zojuist zijn mooiste, en uiteindelijk ook enige, wedstrijd van zijn leven had gespeeld. Met een brede glimlach draaide V zich om en liep ook richting kleedkamer. Terwijl ze Francesca voorbij liep, knipoogde ze nog eens en riep: “Je kunt toch ook nooit rekenen op Rat Ogres, niet!”

Francesca schudde lachend het hoofd en besloot dat het tijd was om mee te gaan doen aan de viering in de kleedkamer en ze wist dat ze er morgen spijt zou van hebben maar spijt  was voor morgen, vandaag gaf ze zich over aan de euforie en haar lusten!

[svetlana]

match 13 en 14:

Een stralende zon schoon boven het Carrot Field Stadion terwijl de fans hun zitjes innamen. Wellustige hostessen verkochten wortelsapjes, glaasjes cava, selderstengels, oesters en gemberkoekjes als waren het zoete broodjes. De pakweg 10.000 opgedaagde High Elf fans konden het ongemeen goed vinden met de verzamelde 15.000 Amazons-aanhangers; van gescheiden blokken was geen sprake. Het gras op het veld was groen, de blosjes op de wangen waren roze, en iedereen kuste elkaar voluit op de mond om … nou ja, zomaar.
In haar luxe VIP-loge leunde Svetlana schijnbaar achteloos languit achterover in haar rozerode relax-zetel.
De verzamelde PR-verantwoordelijken stonden er ongemakkelijk bij.
“Traci?”
“Onmiddellijk coach” antwoordde de oogverblindende team-verpleegster, en ze knielde neer voor ….
“Dat niet!” fluisterde Svetlana zachtjes. “Stuur die kerels hier naar buiten, en zeg hun contract op. Géén bonus. Slechts 15.000 fans voor zo’n match, da’s onvergeeflijk”.
“Maar …”, probeerde één van de reclamejongens nog, “deze match is toch niet écht van belang …”
“Elke match is belangrijk !” repliceerde de Amazones-coach furieus (en iedereen schoof onwillekeurig enkele stappen achteruit), “onderschat het belang van TV-inkomsten niet. Die High Elves brengen niet veel volk mee, maar hetgeen ze meebrengen mag wél gezien worden! Of kijken jullie liever naar de ‘Rotten Entrails League’ in plaats van naar een potje ‘Lingerie Football’ ? Met de nadruk op potje! Hoe denken jullie dat Pamela Andersister ontdekt is? Op super-breedbeeld !!! en nergens anders.”
Niemand durfde haar tegenspreken, en de PR-mensen werden stande pede ontslaan. Zonder bonus.

Even later was de VIP-loge leeg, met uitzondering van Svetlana en haar voluptueuze verpleegster.
“Traci?”
“Onmiddellijk coach” …
“Nu niet, lieverd. Kom gewoon naast me zitten. De wedstrijd gaat beginnen. We gaan samen kijken. Schenk nog eens in”.
“Maar”, vroeg Traci ongelovig, “moet ik dan niet naast het terrein gaan staan? Als één van de meisjes gewond …”
“Maar lieve schat”, lachtte Svetlana, waarbij ze met een goddelijk gebaar haar goudblonde lokken naar achteren streek , “doe toch niet zo gek. Die elfjes zullen ons toch geen pijn doen. Geloof me, híer kan je véél meer doen dan daar beneden. Trouwens, iedereen heeft zijn instructies gekregen, én …” (en toen zweeg ze even, en Traci hield gespannen de adem in) … (en nog even) …
… en nadat Traci haar tweede glas cava had leeggedronken en de derde groep cheerleaders hun kunstjes hadden vertoond (waarom hadden ze eigenlijk zóveel cheerleaders nodig?) ging Svetlana verder: “… en dat blijft ons geheimpje, hé? Ik heb onze meisjes uitgerust met ‘oortjes’ “.
Traci keek alsof ze het in Nevada hoorde tsoenamieën maar probeerde alsnog: “Heh?”
“Ik sta in direct contact met mijn meisjes”, verduidelijkte haar zelfvoldane coach. “Oortjes in hun oortjes, snap je?”
Traci zei iets als ‘eh’.
“Van hier geef ik mijn bevelen, en zij volgen ze op. Je zal wel zien. Schenk nog eens in, wil je? En neem een extra glas. We krijgen bezoek.”

---

Nastasja Joekafume, not so brand new reporter for ‘BYB: Bloodbowl Yesterday and Beyond’:

Welkom iedereen op deze bijzonder warme namiddag en bij deze vooral oogstrelende wedstrijd tussen het High Elf-team ‘The Ball Babes’, gesponsord door ‘Victoria’s Secretive Claims’ en ‘Play Skinny Magazine’, en het Amazon-team ‘Charlie’s Angels’, gesponsord door ‘Pink Nation Global Dominance’, ‘Carrots for Us’ en ‘Playbunny Park Centerfolding’. Het belooft vooral een héte strijd te worden tussen … “
… ‘Ah, dank je, lieve meid. Een ganse fles cava. Hihi. Maar nu moet ik écht voortwerken. Wat? Hm… ziet er lekker uit, maar de plicht roept. Offfff  you go! … Pffff …’
“ … en daar zijn we terug. De teams betreden het veld en … je kan een speld horen vallen. Close up!!!! Ongelooflijk. Beide teams dragen de nieuwe collectie van Marliesje Dekken. Zie die prachtig geprononceerde, uitzonderlijk uitgeruste schouderstukken. Aanschouw die elegante, eloquente elleboogbeschermers. Val in katzwijm bij die … AAAARRRRGGHHHHH !!!!! “
[communicatie even verbroken]

---

“Onze teams zien er prachtig uit”, zuchtte Svetlana, nogmaals enorm zelfvoldaan.
“Maar ónze sponsors betalen de uitrusting van het andere team?”. Traci kon niet meer volgen.
“Natúúrlijk!”, glunderde de Opper-Amazone, en ze leek nooit mooier dan op dát moment. “Waarom niet? En wil je de deur eens opendoen?”
“Niet langer nodig” siste een verraderlijke stem langs Traci’s poezelige wang weg (het arme meisje viel vervolgens kortstondig flauw), “ik heb mezelf binnengelaten. En lieverd, staat de cava koud?”
Svetlana keek niet eens op. “Zitten en zwijgen! De wedstrijd begint. De Ball Babes geven de kick-off.”
Geruisloos vleide de Deathmaster zich neer naast zijn teerbeminde ijskoningin.

---

Op het veld gingen de amazones voor een snelle eerste touchdown onder leiding van hun team captain Buffy. In beurt 3 stond de 1 – 0 op het bord (en op alle desbetreffende websites). Onder luid applaus verlieten de amazones het veld. In de daaropvolgende teambespreking (of wat daarvoor moest doorgaan) kreeg Buffy door (via Traci –met storing op de lijn-, via haar oortjes) dat ze nu wél de twaalfde speler van het veld kon verwijderen. Exit Kelly. En niemand van de tegenstanders die dit had gezien?! Ze had het eigenlijk zelf niet gezien, maar dat zou ze nooit toegeven aan haar coach.
Twee beurten later stond het al 1 – 1; een magistrale gooi – vang – loop wat verder dan normaal-actie van de high elves zette de gelijkscore op het bord. De amazones stonden erbij en wachtten hun instructies af … Het bleef héél stil aan de andere kant van de lijn …

Kick-off door de high elves; beide kanten putten zich uit in een ostentatief vertoon van lingerie-gevuld machtsvertoon, tot …


Nastasja Joekafume, not so brand new reporter for ‘BYB:Bloodbowl Yesterday and Beyond’:

“Zie ze gaan! Paris heeft de bal en sprint naar de … awel, hoe heet dat … dat dinges op het einde, waar ze de bal moeten leggen? Zie haar gaan !!!  En nog  !!!  Gaat ze nog verder? Een eindspurtje?  Jaaaaa !!!! En daar gaat ze, in de eindzone, op haar mooie gezichtje, woehaaaa, en de bal stuitert weg. In het publiek. Jammer voor de amazones, zó dicht bij de 2-1, …
Ja, lieverdje. Hah … nog een flesje. Dank je. Ja, je bent een schatje … Ja, ik ook. … hihi …Ja, jij ook natuurlijk.

Svetlana: “Paris, vállen!”
Paris: “Ouch!”
Svetlana: “in publiek, in de hoek!”
Paris: “Done. Ik ga nu even liggen kermen, goed?”
Svetlana: “Goed gedaan, lieve schat! Bonus voor jou.”

… “en het publiek gooit de bal binnen. Onvoorstelbaar, maar de bal gaat richting middenveld. En de fans juichen, allemaal ! Wat gebeurt hier?”
Ah, snoepjes? Dank je. En paddestoelen? Hmm… Dipsausje? Ah …
“Eh, de fans die de bal hebben ingegooid zijn in het roze gekleed, dus zijn ze konijnen, of niet? Wie zal het zeggen? Hihi.
En daar is de touchedowne … hoera !  1 – 1 voor iedereen! Gelijkspel. Hoera. Ah, toch niet. Ahum …

1 – 2 voor de winnende partij. Wie? Ah: de Blood Babes. Ziezo. Nu even tijd voor de boternodige broodschappen …”

---

Traci: “Ik had kunnen zweren dat onze eigen supporters de bal recht in de handen van die elf gooiden … ?”
Svetlana: “Natuurlijk. Onderschat onze online-fanbased-kracht niet. Als ik zeg …! “ en Svetlana keek even een héél klein beetje dreigend (gewoon om te plagen), en Traci begreep het (nauwelijks), en staarde ondertussen met een opkomend gevoel van onvermoed medelijden naar de opgekrulde reuzenrat aan de voet van haar Meesteres, terwijl de twee teams het veld verlieten. De scheidsrechter (een ongelukkig uitgelote ork) probeerde nog beide teams te motiveren de resterende tijd te spelen, maar niks mocht baten. Hij verliet het stadion onopgemerkt tijdens de pauze.

---

In de tweede helft van de wedstrijd duurde het welgeteld 3 beurten voor de High Elves een 1 – 3 stand lieten noteren.
Binnen de VIP-loge was de spanning te snijden: Svetlana dronk een 17e glaasje cava, Traci masseerde angstvallig haar enkels en Deathhamster Sniksh lag aan een valiumgerelateerde waterpijp te lurken.
Traci hield het niet meer.
“Coach, we worden ingemaakt!” schreeuwde ze theatraal met bijhorende armbewegingen en opengesperde ogen (waarbij haar overdadig gemascareerde wimpers ongelooflijk van pas kwamen).
Svetlana glimlachte even, en zei toen heel liefjes: “Maar schatje, is het vandaag niet je verjaardag?”
Traci knikte, tranen opwellend in haar ooghoeken. ‘Ze’ was het niet vergeten.
“Dan heb ik een leuk presentje voor je, goed?” en de amazones-coach riep haar niet mis te verstane instructies door de oortjes. Binnen de dertig seconden werden twee elfjes met een ernstige hersenschudding van het plein gedragen; twee anderen werden afgevoerd onder een zilverblauw glanzend satijnen laken van onberispelijke kwaliteit, maar werden achteraf tóch gespot op de afterparty. Traci was blij met haar spontaan geschenkje en begon voor de éérste keer ooit aandachtig een wedstrijd te volgen. Ze zag midgame een nieuwe poging van haar team compleet de mist in gaan (ondertussen riep Svetlana tegen één of andere aandelenhouder dat hij ‘moest stoppen’) en ze zag met grote verwondering én bewondering hoe Buffy, haar team captain, toch nog een touchdown scoorde (hoe uitzínnig ze was op het veld!, en hoe ze háár team leidde!) terwijl Svetlana …
De wedstrijd eindigde met een 2 – 3 eindstand. De High Elves liepen hun ereronde door het Carrot Field Stadion, oesters en gemberkoekjes verkochten als nooit tevoren en speelsters en fans wisselden lingerie uit. De namiddag werd afgesloten met de belofte tot een gezellig drankje in de toekomst en een lurkje aan de waterpijp (weliswaar buiten het stadion).

---

Nastasja Joekafume, not so brand new reporter for ‘BYB:Bloodbowl Yesterday and Beyond’:

“En we zein teruuuug …. D’uitslag:  twee drie voor die die gewonnen hebben. Ha! En nu mijn vriend Fra … oe noemde gij nu weer? Frankie? Franco? Franquo … (-)”

---

Aftermath:

Svetlana was tevreden over de wedstrijd. Ze hadden verloren, maar de fans hadden het prachtig gevonden, de kijkcijfers gingen door het dak, aanvoerster Buffy leek net iets sterker, Gary Gay leek net iets behendiger en de kosten die waren gemaakt voor extra coaches en cheerleader-teams waren al terugbetaald. De laatste match, tegen de nonnen van The Horny Trinity, beloofde een topper te worden. Nog even bellen naar ‘Nuns & Nasty’ en de nonnetjes zouden eerstdaags een nieuwe outfit ontvangen. Dit kon niet fout gaan.

Traci begreep er niks van - zoals gewoonlijk. Ze had de idee dat haar coach opzettelijk de wedstrijd verkocht had. Ze bekeek nog eens aandachtig de laatste beelden (uitwisselen van lingerie) maar veel hielp dat niet.
‘En waarom ben ik die schurftige rat zijn schouders aan het masseren?’ dacht ze bij zichzelf.
“Jouw meesteres wéét wat ze doet, schatje” sprak de Deathmaster alsof hij haar gedachten kon raden, “een stevige underdog-positie opbouwen en dan voluit gaan voor de winst”.
“Maar er valt niks meer te winnen” zuchtte Traci (en haar gezucht was voelbaar tot in Snikch’s onderbuik).
“Vertrouwen, kleine meid” siste de steeds forser voorkomende rat, en Traci voelde zich een beetje onbehaaglijk.

---

After-aftermath:

De laatste wedstrijd had niet het beloofde spektakel geboden.
Samengevat:
In drive 4 en 6 van de eerste helft – en in drive 3, 5 en 8 van de tweede helft scoorden de bunnies. That’s it.
Daarbovenop waren slechts 8000 non-fans (fans van nonnen dus) komen opdagen en hadden de tegenspeelsters het vertikt de gratis aangeboden team-uitrusting aan te trekken, onder het voorwendsel dat de kledij al onherroepelijke schade had opgelopen tijdens de voorbereidende trainingen.
Toch was Svetlana tevreden: haar lieve Vicky had twéé touchdowns kunnen scoren (de blijdschap daarover zou wéken duren, wist ze, en daar zou ze lekker van profiteren) en ze hadden nóg een nieuwe fanclub aangetrokken. Wat haar betrof waren ze klaar voor de Bekercompetitie.
Hopelijk werd haar team uitgeloot tegen een haalbare tegenstander.
“Wie is nu weer de voorzitter van het Beslissend Comité?” mompelde ze in zichzelf, … “ah ja, ik denk dat ik zijn nummer wel ergens heb opgeschreven, en waarschijnlijk heb ik ergens nog wat beeldfragmenten …”

[josity]

nice!
enne joak ik willn wel nog entje drinken met joen
zeg wanneer je kan en we doen da gewoon e?
me een friendly blood bowl game
grtz Sid

[svetlana]

Vooruitzicht bekermatch fase 1:


“AMATEUR!!! DAAR GA JE SPIJT VAN KRIJGEN!” schreeuwde Svetlana, en ze ramde het telefoontoestel door het pastelblauwe bijzettafeltje. Met wijd opengesperde ogen -waar anima-figuurtjes jaloers op zouden zijn- stormde ze in de richting van de Cava-bar. De meisjes die aan de pluche toog gezellig zaten te keuvelen maakten zich met ingestudeerde duikbewegingen vakkundig uit de voeten. Binnen de kortste keren waren Svetlana en Vicky alleen in de doucheruimte.
“Kan je dat nu geloven?!” dramde Svetlana door, en Vicky keek of ze niet wist waarover het ging. Ze had dit al lang voelen aankomen, dacht ze. Die ratten waren gewoon niet te vertrouwen, en nu wist haar coach het ook. Niet? Toch?
“Problemen?” opperde ze voorzichtig.
“PROBLEMEN?!” ontplofte de blonde amazons-coach, “da’s HEEL ZWAK uitgedrukt! Besef je wel dat ons team aan de rand van het bankroet staat?!”
Op dat moment kon Vicky écht niet meer volgen, en het was haar duidelijk aan te zien. Gewoon héél stil zijn leek haar momenteel de beste optie … en het loonde. Langzaam kalmeerde haar coach, en na vier glazen cava stortte ze haar hart uit …

“Ooit overwogen om coach, laat staan ‘team manager’ te worden, mijn lieve Vicky?”
Vicky durfde niks zeggen.
“Niet doen, kleine meid. ’t Is de meest ondankbare job die er is”.
Even bleef het stil.
“Ik had alles onder controle. De juiste mensen op de juiste plaatsen waren omgekocht, tot en mét de Voorzitter van het Beslissend Comité. Ik heb verdorie beeldfragmenten van hem. Hém en ons, hém en elfjes, hém en kippen … maar géén beelden van hém en … “
“En wat?” vroeg Vicky terwijl ze héél even -licht opgewonden- haar vingers zachtjes over Svetlana’s pols liet glijden.
“Ik krijg het niet over mijn lippen, liefje. Er zijn opnames gemaakt toen de Voorzitter op inspectie ging bij de Dark Elves. Blijkbaar is daar het één en ander gebeurd, maar da’s niet voor jouw schattige oortjes”, en ze lachte Vicky lief en oprecht toe.
“Maar wat heeft dat te maken met ons?” probeerde Vicky voorzichtig, dankbaar voor het warme gevoel dat die glimlach teweegbracht.
“Alles, lieve schat. Die schone meneer Voorzitter zou ons een mooie match regelen in de eerste fase van de Beker, snap je. The Horny Trinity stond bovenaan mijn lijstje. Daar winnen we altijd tegen”.
“En dat gaat niet door?”
“Neen! We spelen tegen Franquol’s team”.
Vicky’s angstige ogen spraken boekdelen.
“Juist! En die willen we niet tegenkomen in de eerste reeks”.
“Maar”, -en Vicky begon éven na te denken- “als we nú niet tegen hen spelen, dan toch later? Niet?”
Svetlana ging even verzitten voor hetgeen een moeilijke uitleg beloofde te worden en nam er ondertussen een volgende fles cava bij.
“Luister, lieverd, ál ons geld, en dan bedoel ik álles, staat nu al ingezet op een winst van de Horned Rats in de Beker.”
Vicky keek opgelucht op, “dan moeten we zéker deze match verliezen, niet?”
“Zo eenvoudig is het niet”, zuchtte Svetlana, “er is één team waar ik schrik van heb, en dat zijn die sadomaso-elfjes van Agence. Zij kunnen ons ruïneren in de finale. Daarom was het écht nodig om de volgende ronde te bereiken, want daar wordt beslist wie, van de zes overblijvende teams, de tv-rechten mag incasseren. En daarin zijn wij de besten. We hebben de beste communicatiekanalen, de leukste cheerleaders, het mooiste stadion, … en dié inkomsten waren míjn verzekering, mocht het fout gaan in de finale, snap je? Die SM-ers hebben informatie gekregen, ik ben er zeker van. En ze willen ons eruit!”.
“En dus hebben de dark elves een makkelijk team gekregen?” Vicky was er van overtuigd dat ze het plaatje doorhad.
“Ze hebben een wild card gekregen”, en er kwam maar geen einde aan Svetlana’s gezucht.

Het bleef lang stil in de doucheruimte, tot Vicky -haar éne hand verstrengeld in Svetlana’s hand, de andere om haar middel- vroeg hoe het nu verder moest.
Svetlana zuchtte nog eens diep en maakte toen de balans op van een riskant seizoen.
“We hebben geen keuze. We moéten winnen van de Horned Rats en ons kapitaal terugwinnen via de tv-rechten. Als dat niet lukt kunnen we enkel hopen dat de Rats de finale winnen. Zoniet, dan gaan we bankroet”.
“Laten we bidden” flapte Vicky eruit, en zelfs zij wist niet waar dit vandaan kwam, maar Svetlana’s blik lichtte op en een stralende glimlach verscheen op haar goddelijke gezichtje.
“Maar natuurlijk!” riep ze uit, en Vicky zag opnieuw haar vertrouwde coach: vol leven, vol geloof en waarschijnlijk vol krankzinnige ideeën.
Nu was het Vicky die zuchtte …

[Whiskeyjack]

‘Laatonserinzewillenonsvermoorden!’

Met bevallig openhangende mond staarde Svetlana naar Franquol en Snikch die de dug-out kwamen binnengestormd, paniekerig om zich heen staarden en vervolgens dekking zochten achter respectievelijk een vat vaseline en een kist geparfumeerde inlegkruisjes.

‘Hoe kun je,’ beet ze de ineenkrimpende Skaven-coaches toe. ‘Je onderbreekt niet alleen mijn overwinningsorgie, maar staat nog op mijn tapijt te bloeden ook!’

‘S... sorry,’ snikte Franquol. En keek haar vervolgens met pathetisch hoopvolle kraaloogjes aan. ‘Maar jullie zijn onze laatste kans om deze dag te overleven.’ Bevend kromp de Grey Seer ineen toen vlak buiten de dug-out enkele daverende ontploffingen weerklonken. ‘Heel Clan Eshin zit achter ons aan!’.

‘Inderdaad,’ knikte Snikch. ‘Het is een half mirakel dat we tot hier zijn geraakt.’

En nog half in shock deed Franquol het relaas van hun gruwelijke vlucht. De hinderlaag in de dug-out die vier van zijn spelers het leven kostte. Pipsqueek die zich heroïsch voor zijn coach wierp en in zijn plaats een vergiftigde werpster in de keel kreeg. Quatsch de Rat Ogre die zich midden in een groepje sluipmoordenaars wierp en die dappere – en eerder idiote – daad met zijn leven moest bekopen. De helletocht over het veld, waarbij de ene speler na de andere stervend in elkaar zakte tot alleen Franquol en Snikch nog overbleven. En ten slotte de relatieve veiligheid van het Bunny boudoir.

‘Help ons alsjebliiieeeef,’ jammerden beide Skaven in koor, en lieten zich in opperste wanhoop op hun knieën zakken.

‘Hmm.’ Peinzend tikte Svetlana met een vuurrode harsnagel tegen haar goddelijke kinnetje. ‘Meisjes, een kleine striptease om dat gespuis buiten af te leiden.’ Joelend trippelden een tiental Bunnies naar buiten, waar ze aan een stomend nummertje begonnen. Prompt werd het een pak rustiger in het stadion.

‘En nu jullie. Kijk, omdat we toch oude vrienden en zakenpartners zijn – en jullie ons net van het faillissement hebben gered – wil ik wel eens over mijn hart wrijven. Niet eenvoudig met die FF-cup ervoor, maar je begrijpt wat ik bedoel.’ Keurend liet de Angels-coach haar blik over de gigantische kleerkast glijden. ‘Ik stel voor dat jullie de pakjes van onze cheerleaders aantrekken, zo vallen jullie minder op. En in de toiletten van de spelersbus is nog wel een plekje waar we jullie kunnen verstoppen. De occasionele vuile tampon op de vloer moet je er dan maar bijnemen’.

‘Zal onze vacht niet te veel opvallen,’ piepte Franquol zachtjes.

‘Geen nood, mijn ratjes, ik heb aan alles gedacht.’ En met een trotse, zij het enigszins venijnige glimlach haalde Svetlana een industrieel formaat ladyshave boven. ‘Wie eerst?’

Tien vernederende minuten later wurmde een compleet kale Franquol zich in het felroze niemendalletje. ‘Nooit gedacht dat mijn overlevingsinstinct met zo’n vernedering zou akkoord gaan,’ mompelde hij mistroostig. ‘Mmf,’ gromde Snikch en propte nog wat inlegkruisjes op strategische plaatsen in zijn bovenstukje.

In een hoek van de dug-out probeerde Svetlana tevergeefs haar slappe lach onder controle te krijgen. ‘OK,’ gierde ze. ‘Dit kan er wel mee door. Kom, laten we jullie in veiligheid brengen. Bartje, Gary, jullie zorgen voor de rugdekking.’

Een langgerekte NEEEEEEEN! zou de geschiedenis ingaan als de laatste woorden van Franquol en Snikch. Beiden vluchtten blind van doodsangst de dug-out van de Angels uit en kwamen op de messen van honderden Clan Eshin Adepts aan een triest en vroegtijdig einde. Dat ze in vrede mogen rusten...      

[svetlana]

"Da's vreemd" zei Svetlana, terwijl ze Gary en Bartje verontwaardigd aankeek. "Heb ik iets verkeerd gezegd?"
"Alsof dat zou kunnen" was Gary's antwoord, en hij gespte zijn fluolila tweekoppige strap-on los.
"Mogen ze rusten in vrede" prevelde de angstaanjagend snel geloviger wordende Vicky, "en dat ze vanuit het hiernamaals met liefde en respect op ons kunnen terugkijken als hun laatste waardige tegenstanders".
Svetlana begon spontaan te kokhalzen bij zoveel onzin; Gary's stralende glimlach vulde ondertussen het boudoir. "Weinig kans op!" grinnikte hij. Enkele seconden later hingen de polaroids van de naakte skaven in de roze outfits aan de binnenkant van zijn kastje. Bartje's hand was al driftig aan het werk in zijn onderbroek toen het eindelijk tot Svetlana doordrong.
"Vicky, informeer even naar onze assistant-coaches. Volgens die rat hebben ze een vergiftigde werpster in iemands keel gegooid. En zoek uit waar en wat dat kind gegeten heeft".

[svetlana]

Svetlana zag met lede maar desalniettemin zwaar met mascara bijgewerkte ogen aan hoe Sookie de laatste beslissende pass totaal verneukte. Weg overwinning, en weg kwalificatie. Game over.

De beslissende match tegen de Beardy Grudgeoners was op een 1-1 gelijkstand geëindigd, het verschil in toegebrachte slagen en verwondingen had beslist in het voordeel van de chaos dwergen. Met een lichte zweem van kameraadschap keek Svetlana neer op de ondertussen totaal dronken ineengezakte gestalte van de chaos dwarf coach. Ze kon zijn naam niet herinneren, laat staan uitspreken. Hij had haar in de laatste minuten bijgestaan met raad en daad; ze snapte nog steeds niet waarom. Natuurlijk vond hij haar leuk en wou hij haar bedsprei opwarmen, maar om dan zo'n risico te nemen. Gelukkig voor hem hadden haar eigen speelsters het zelf verknald en gelukkig voor haar was de harige coach na té veel cava in slaap gevallen.

Vicky kwam schroomvallend binnengeslenterd in haar verscheurde roze pakje.
"De fans hebben ons nog steeds niet opgegeven?" vroeg Svetlana onzeker.
"Nog altijd niet", zuchtte Vicky, "maar ik geloof oprecht dat we een andere weg moeten inslaan ..."
"Wat stel je dan voor?" vroeg Svetlana, terwijl ze haar make-up afbeitelde en haar blonde haarkleur wegspoelde.
Vicky twijfelde even voor ze antwoord gaf ...