TBG BBL: 2010 - 2011: Jim & Bob's Post-Match Corner

[warlock]

Hier kunnen alle sterreporters hun ding doen, dus maw laat de wedstrijdverslagen maar komen! 

[svetlana]

IN MEMORIAM:

Karen,
Linewoman van "Charlie's Angels".
Genadeloos in elkaar geslaan door de supporters van "The Horned Rats" na een verraderlijke duw waardoor ze in het publiek belandde.

Liefdevol herdacht door haar vriendinnen binnen het team.

Vicky: "... Zij wist écht hoe elk gaatje binnen onze defensie op te vullen ... "
Buffy: " ... Hetgeen anderen enkel met hun mond deden, deed zij met haar hele lijf, haar handen, haar ... / (snik) ... "
Paris: " ... Haar erfenis blijft voortleven. Binnenkort verkrijgbaar op DVD: 'One Night In Karen!' ... "

[warlock]

The Horny Trinity vs Agence Provocateur

It was a sunny afternoon as all the teams came out of their locker rooms and started their warming up. A total of 12 teams had assembled for the afternoon session of the start of this new league and the Commissionars entered the field to read aloud the poules that had been drawn for the first month of the League, they had even found an innocent child’s hand to draw the different poules (and evil voices have said that the hand will be saved for future leagues)!

The nuns from the Horny Trinity were already on the field and were anxious to get their match against Agence Provocateur underway, coach Impothentius had even spilled his afternoon coffee all over his notes and rule-set for the coming match and was running all over the fields trying to find a towel to save his coffee-stained notes. In the end he had to use his own robe as none of his players or those from the other teams wanted to loan him their towel. But coach Francesca and her Agence stayed into the locker-room until the last moment to avoid the sunlight and the coffee flying around! When the Agence finally came out of the locker-rooms, a lot of heads were turned towards the field as their outfits were really provocative. A few goblins, whom had suddenly started to drool, tried to storm the field but were kindly removed by their ears from the field by some friendly stewards and some angry Dark Elf fans (who kept some of the ears as a souvenir and were waving with them at the players during the entire match).
The nuns won the toss and decided to receive so the Agency players took up their positions on the field. The fans, who had turned up in great numbers for this first match, started singing a loud “Ave Jebus” and inspired the Trinity so much that an extra re-roll was awarded to the Trinity for the first half. Impothentius had suddenly forgotten all about his coffee-stained notes and tried to get through the fans towards the pitch.

Vicious Veerle kicked the ball deep into the Trinity’s half and immediately Sister Spagatah dived at the ball and caught it as it bounced away. The rest of the Trinity started to pound the Agence first line and Weird Wim and Cryptic Celine were put to the ground in a not so religious fashion (Wim later complained to Francesca that he really needed a codpiece). The Dark Girls (and Wim) tried to dodge through the Sister’s defensive line and a few even succeeded, except for Wim who tried to jump away from Sister Dementiah and fell with both his legs open on a stone one of the goblins had forgotten on the field, while he had been removed a few moments earlier.
Sister Spagatah fell back deep onto her own half and was immediately covered by some other nuns and some of them started blocking the Elves that had gotten through their line. Sister Analiah smashed into Enigmatic Eva and started hitting her with a crucifix but the ref turned a blind eye. When Francesca yelled at him to call for a foul, he simply stated: “Where in the rules is it written that religious objects are forbidden”? Francesca turned around and, as Impothentius quickly put his stained rule-set under his robe, saw Eva go down. She didn’t move and as she was carried from the field it became obvious that with a pinched nerve and mild concussion, Eva would be out for the rest of the match and probably next one too.

As Francesca looked at the pitch again, it was just in time to see Sadistic Sandra go down as Sister Diarathah, one of the Amazon catchers, tackled her from behind and started hitting her with something that looked like a large 18-inch black leathery sausage. Francesca turned around to look at the ref a bit more furious but the man looked back at her through his 1-inch thick glasses and said:”What now, if I was to ban food from the pitch, even if it is a bit big, we’d never see another Halfling team again!” Francesca started to feel a little frenzy coming up but simply said to him with an icecold voice: “I don’t know what you call food where you come from but I challenge you to take a bite out of that ‘sausage’ and it is not that big after all, we have a few bigger ones in our dressing room. You want me to show you one up close?”

As Sandra, who was badly hurt, was being carried from the field; the ref, coach Francesca and Dazzling Delphine the Cheerleader went into the Dark Elf dressing room. A few moments and some inhuman cries later the ref sprinted out of the dressing room while holding his arse and ran towards his own locker-room! As he came out a few moments later he looked at Francesca with scary eyes and ordered the nuns to toss all of their ‘religious’ objects to the sideline. Immediately Impothentius stood up and started searching his pockets. The ref looked at him and said: “only the players, your grace, only the players”. Impothentius smiled faintly and regained his seat on top of his coffee-stained rulebook.

Francesca looked at her 9-woman team (well actually 8 woman & 1 man team) and realized that it would be difficult. But then again, their opponents were only human, they were no do-good elves or even worse, cheap dwarfs, or stunties as she liked to call those short bastards, that had perverted the noble game of Blood Bowl as far as she was concerned. Still she had made her complaint to the Commissionars and had said that there was no honor to be had by playing Blood Bowl against those sub-humans but the Commissionars had overruled her. She felt her anger coming up again and started shouting: “If any of you get yourselves injured for the duration of this match, I’ll personally nurse you back to health with some of my toys! So play, and show them why we are Dark Elves!”
The prospect of being nursed by Francesca obviously wasn’t something any of her team was looking forward to and they started their next drive with renewed passion. They dodged away from the nuns and assembled around the ball-carrier. The nuns suddenly weren’t that sure anymore and Impothentius started screaming: “defense, DEFENSE!”
Now the nuns were really getting confused; they had the ball but the coach had called for defense, so they started to retreat towards their own endzone and formed a cage around the carrier. The Dark Elves started to block the nuns but always made sure that no nun could retaliate. As the ref blew his whistle to end the first half and ran towards his locker-room rather fast, both teams had kept the draw on the scoreboard for now!

To be continued….

[Whiskeyjack]

Charlie’s Angels vs. The Horned Rats

Wantrouwig keek Franquol om zich heen. Hoewel de in ongenade gevallen Grey Seer en zijn vertrouwelingen Skavenblight al maanden geleden waren ontvlucht, wist hij zeker dat de huurmoordenaars van de Council of Thirteen hem op de hielen zaten. Ze konden overal opduiken, zeker op plaatsen waar veel volk kwam. Zoals in een Blood Bowl stadion... Het had nochtans zo’n goed idee geleken. Hij hoorde het zichzelf nog zeggen: ‘Hoe zichtbaarder we ons verbergen, hoe moeilijker ze ons zullen vinden.’ En nu dit. Waarom was hij toch niet gewoon in een klein rioolputje ondergedoken? Poseren als coach van een team en dat terwijl hij nog nooit een bal van dichtbij had gezien. Zijn ‘spelers’ trouwens ook niet. Waanzin! Gefrustreerd beet de Seer in zijn staart.

“De vluchttunnel is klaar, Uwe Harigheid. In geval van nood kunnen we via de dug-out ontsnappen.” Skrolk, Franquols luitenant en teamkapitein van de Horned Rats, veegde tevreden enkele aardkluiten uit zijn vacht. “Een tunnel, ben je gek?! En als Clan Eshin nu eens langs die tunnel naar binnen...” De rest van de woorden bleef in Franquols keel steken. Met uitpuilende ogen en trillende snorharen staarde hij naar de in felroze pakjes geperste bimbo’s – en één ‘man’, Gary Gay – die parmantig het veld kwamen opgestapt. Ze stelden zich netjes in een rijtje op, bogen voorover en presenteerden hun strakke kontjes aan hun tegenstanders. “Kissit, driedubbele dosis kamfer voor iedereen en ijsblokjes in de kruisbeschermers,” brulde Franquol naar de team apothecary.

Enigszins afgeleid door de sissende stoomwolken die opstegen ter hoogte van hun klokkenspel namen de Rats hun posities in. De Skaven wonnen de toss en Skrolk gaf de Angels de eer om af te trappen. Paris pegelde de bal perfect in het midden van de Rats-helft, waarna de scheidsrechter de wedstrijd op gang floot. Of dat was toch de bedoeling… Ergens hoog in de tribune begon een verlepte blondine te krijsen dat slaan op levende dieren misdadig was en dat die arme ratjes bescherming verdienden. Luid boegeroep steeg op. “Is dat niet Brigitte Bordeel?” vroeg Franquol aan Skrolk, die bevestigend knikte.

Pas nadat een Angels-fan met een welgemikte tampon een einde maakte aan het protest van de beruchte dierenrechtenactiviste, kon de wedstrijd echt beginnen. Meteen ging de eerste lijn van de Rats in de aanval, maar veel haalde het niet uit. Behendig ontweken de babes hun grijpende armen. Op de linkerflank liep het offensief beter: Karen incasseerde een stevige klap van Skreet tegen haar bijgewerkte neusje en bleef versuft liggen. Skrolk lanceerde een prachtige pass naar Ikit, die de bal uit de lucht plukte en samen met een drietal Horned Rats diep in de Angels-helft penetreerde.

Krijsend als furiën – en met aangenaam deinende boezem – stormden de Angels op de doorgebroken Skaven af. Ze vormden een steeds nauwer sluitende kring rond Ikit, die wanhopig zijn staart tussen zijn achterwerk en de opzettende Gary Gay probeerde te houden. “Rachel, jij sluit het laatste gaatje,” riep die laatste iet of wat geaffecteerd naar zijn teamgenote. De schoonheid probeerde een sprintje in te zetten, maar struikelde over een losgeraakte jarretel en ging languit tegen de vlakte. Dankbaar ontrukte Ikit zich aan de tastende handen van Gary en zette vliegensvlug de 0-1 op het bord. “Wat een simpel spelletje,” mompelde Franquol. “Duurt dit hier nog lang?”.

Beide teams namen opnieuw hun posities in. Maar net voor de scheidsrechter het fluitsignaal gaf, greep Ikit opeens naar zijn slaap en zakte in elkaar. Verschrikt speurde Franquol de tribunes af. En ja hoor – daar sloop een gedaante in een zwarte mantel net een nooduitgang in. Even later bevestigde Kissit de ergste vermoedens van de Seer: “Schampschot met een werpster, gelukkig niets ernstigs”. De angstzweetklieren van Franquol gingen in overdrive.

Op het veld brachten de Angels vlotjes de bal naar voren, terwijl Gary Gay en enkele opgezweepte stoeipoezen een deuk maakten in de linie van de Rats. Na enkele driftige aanwijzingen van Franquol gingen de Skaven massaal in het offensief, maar stootten op een ondoordringbare muur van harsnagels, valse wimpers en siliconen. Erger nog, die muur rukte langzaam op richting end zone van de Rats! Buffy, die de bal droeg, begon alvast de pasjes van haar pikant overwinningsdansje te oefenen.

Franquol had er genoeg van. Onopvallend werkte hij een brokje warpstone naar binnen, wees naar Klaw en fluisterde enkele woorden. Haast onmiddellijk lichtten de ogen van de lineman groen op en begon er bloederig schuim uit zijn bek te druipen. Grommend als een op hol geslagen Rat Ogre deelde hij een smerige kopstoot uit aan Heather, die met een gebroken oogkas naar de kant werd gedragen. Queek slaagde erin om dit gat in de Angel-defensie maximaal uit te buiten en ramde Buffy tegen de grond. De bal stuiterde tot bij Tretch, die het leer stevig in zijn klauwen klemde. En lichtjes ongerust naar de vier Angels keek die hem omringden…

Niet helemaal onterecht, trouwens - een venijnige schop van Paris deed de Gutter Runner in het publiek belanden. De fans hadden het gelukkig te druk met de bal te zoeken, zodat Tretch ongedeerd naar de dug-out kon terugsluipen. Ondertussen had een ondernemende popcornverkoper de bal naar het midden van het veld geslingerd, waar hij vlak voor de voeten van Skweel bleef liggen. Vol leedvermaak keek Franquol toe hoe coach Charlie van de Angels zijn hoofd enkele keren tegen de zijwand van de dug-out beukte.

Het bleek een afgesproken signaal te zijn. Michelle wandelde heupwiegend op Skweel af, duwde zachtjes zijn openhangende mond dicht, raapte de bal op en wierp hem nonchalant naar Paris. Die kon het leer – met enige hulp van haar FF-cup – opvangen en spurtte samen met Vicky naar de end zone van de Rats.

Nog was er niets verloren. Schuimbekkend trapte Ratchitt Vicky onderuit, die slecht neerkwam en haar welgevormd linkerbeen brak. Vier andere Skaven omsingelden Paris. “Bon, we gaan rusten, zeker? riep Franquol triomfantelijk. Maar dat was zonder Gary Gay gerekend. Met een ware buffelstoot duwde hij Ratchitt tegen Skreet, die angstig piepend tussen de bloeddorstig joelende fans tuimelde. De Stormvermin werd bijzonder zwaar aangepakt – enkel het betere naaiwerk van Kissit kon voorkomen dat er een vroegtijdig einde kwam aan zijn carrière. Meteen wrong Paris zich tussen Ratchitt en Klaw door, ontweek de hele Skaven-defensie en bracht in de slotseconden van de eerste helft de stand in evenwicht. 1-1. De reactie van Franquol was niet voor publicatie vatbaar.

Bij het begin van de tweede helft gierde plots een ijskoude windstoot door het stadion en tot grote verbazing van alle aanwezigen begon het lichtjes te sneeuwen. De dichtbehaarde Skaven trokken zich niets aan van een beetje kou, maar de Angels… Gefascineerd staarde Queek naar de mysterieuze knopjes die in Kelly’s bovenstukje waren opgerezen. “Mag ik eens duwen?” piepte hij allervriendelijkst. Als enig antwoord ramde Kelly haar poederdoos in het oog van de Stormvermin, die hevig verontwaardigd en nog heviger niezend neerging.

Het was het begin van een vreselijke lijdensweg voor de Skaven. Wat Gary Gay bezielde zullen we nooit weten, maar in een opeenvolging van vuile tackles en lafhartige karatetrappen brak hij eerst de nek van Quirrit (die deze aanslag ternauwernood overleefde) en daarna de rug van Ratchitt (die helaas het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde. Hij laat drie vrouwen en achtentwintig haarloze, rozige Skavenbaby’s achter).

Wellicht afgeleid door dit vreselijke schouwspel lukte het Michelle niet om de bal op te rapen – een pijnlijke vergissing. Als een duiveltje uit een riooltje spurtte Ikit op haar af, veroverde na enkele acrobatische toeren de bal en zette simpel de 1-2 op het bord. Franquol, nog steeds diep geschokt door het droeve lot van twee van zijn onderdanen, kon niet meer dan een zwakke juichkreet opbrengen. Ondertussen bleef de Grey Seer achterdochtig de tribunes afspeuren, waar zijn paranoïde verbeelding steeds meer gedaanten in zwarte mantels ontwaarde.

Op het veld ging de slachting gewoon verder. Deze keer haalde Michelle verwoestend uit, en Skab werd met drie gebroken ribben naar de ziekenboeg gedragen. Maar van balvastheid – toch van het leren type – hadden de dames duidelijk minder kaas gegeten. Buffy boog zich naar de bal, die vlakbij de end zone van de Angels was neergekomen. Tot groot jolijt van het publiek floepte haar omvangrijke boezem daarbij uit haar topje. Met het schaamrood op de wangen probeerde ze alles binnenboord te houden, maar trapte per ongeluk tegen de bal en schopte hem zo binnen bereik van Ikit. Gehuld in een enorme stoomwolk – de kruisbeschermers waren net aangevuld met verse ijsblokjes – wierp die haar een nat kushandje toe, raapte in één beweging de bal op en scoorde zijn derde touchdown van de match.

Met een ongeruste blik naar hun coach – die zich onder de bank had verborgen en schichtig om zich heen keek – begonnen nog zeven Rats aan de laatste drive. Een enthousiast gillende en vooral krabbelende bende Angels reduceerde dit aantal aan een indrukwekkend tempo tot vier: Skrolk en de drie Gutter Runners. Tot overmaat van ramp liep het offensief van de Angels deze keer wel als een goed geoliede massagetafel. Na knap pass- en loopwerk kwam Pamela in een positie om te scoren, deskundig afgeschermd door Karen.

Boosaardig sissend zetten de laatste Rats een wanhoopsoffensief in. Skrolk wikkelde zijn staart rond de keel van Pamela, die blauw aangelopen door haar knieën ging en de bal uit haar krachteloze vingers liet rollen. Ondertussen namen Ikit en Tretch Karen in de tang, waarna Skweel de klus afmaakte en haar in het publiek deed belanden. Gillend kwam ze op een gedaante in een zwarte mantel terecht, die prompt een met gif ingewreven dolk bovenhaalde en die in haar keel plofte. Reutelend zakte ze in elkaar. Haar doder, die een onbekende Skaven bleek te zijn, wierp razendsnel een mysterieus bolletje op de grond. Gerinkel van brekend glas weerklonk, en een dikke, verstikkende rookwolk steeg op. Toen de rook enkele ogenblikken later weer optrok, bleek de moordenaar spoorloos verdwenen.

Ook de Horned Rats waren in geen velden of wegen meer te bekennen. In de vluchttunnel die wegleidde uit hun dug-out hing enkel nog een vleugje musk of fear…


Score: 1-3
Casualties: 3-3 (4-4 als we het publiek meetellen)
Gate: 19.000 (11.000 + 8.000)
Winnings: 90.000 – 90.000
Fan Factor: 0 - +1

[svetlana]

Charlie’s Angels  vs  Soylent Green
(2010-2011 – reeks 1/poule 2)

Proloog:

‘Nog éénmaal controleren of alles in orde is’ dacht Svetlana, en met een routineus gebaar toverde ze haar poederdoosje met inlegspiegeltje van tussen haar kousenband in haar hand. Lippenstift ok, net genoeg rouge, ogen netjes omlijnd. Even verloor ze zichzelf in wat wel een miljoen ravenzwarte wimpers leken met daarin besloten het puurste hemelsblauw, tot ze aangetikt werd door het nieuwe meisje. “Is het langs hier?” vroeg Michiko.
Svetlana zuchtte. “Ja kind, volg gewoon de rest van het team. Makkelijk zat, niet?”
“Dat valt nog behoorlijk mee hoor”, was het antwoord, en de coach van Charlie’s Angels wist even niet wat te antwoorden.

De dag was goed begonnen.
Eerst was het verlossende bericht gekomen dat ze gebruik konden maken van het thuisstadion van de “Horny Trinity”. De kloosterzusters hadden toegestemd dat de match van vanavond kon gespeeld worden in hun kathedraal-arena, vooropgesteld dat de kosten voor de reiniging zouden gedragen worden door Charlie.
Charlie had, na lang aandringen en enige extra toegevingen, toegestemd.
Voor morgenavond had Svetlana alle andere afspraken in haar agenda reeds geschrapt, net als Angel, Paris en Pamela.
Het was uit pure noodzaak dat de wedstrijd tussen de frisse meisjes van Charlie en de door stank en vliegen omgeven, met zweren bedekte, slijm lekkende spelers van Soylent Green op neutraal terrein werd gespeeld. De volgelingen van Nurgle waren allesbehalve welkom in het Carrot Field Stadium; een kleinschalige petitie van de lokale fanclub had reeds meer dan 70.000 handtekeningen opgeleverd, waarvan het merendeel geparfumeerd, uit protest tegen de komst van hetgeen ze noemden ‘de vuilnisbelt’.
Anderzijds was geen énkele speler in haar team bereid te gaan spelen op de storthoop die Soylent Green zijn thuisstadium noemde. Naar verluidt stonk het daar zó erg dat de vliegen erbij neervielen en bewoog de grasmat op willekeurige basis.
Toen ze, na haar speelsters, de dug-out betrad en keek naar de ontelbare bloemen en planten die, kunstig geschikt, de immense pilaren, steunberen en kruisbogen decoreerden die het veld omgaven en overkoepelden, vroeg ze zich af hoeveel van die bloemen de wedstrijd zouden overleven. De troepen van Nurgle hadden de reputatie alles te laten verwelken wat ze tegenkwamen. Ze maakte een mentale nota: ‘extra make-up bestellen en beauty farm-dotatie optrekken na deze wedstrijd’.
Kort na dat bericht had zich ene Sahara aangemeld. Het meisje was de tweelingzus van Karen en was uit op wraak. Karen had de wedstrijd tegen de ‘Horned Rats’ niet overleefd. De komst van haar zus was een morele opsteker voor de groep, temeer omdat sommigen onder hen, waaronder Svetlana zelf, nog samen met haar hadden gespeeld bij ‘BB&B’ (Breasts, Bellies & Bottoms). Zonder verwijl had ze het meisje onder contract gezet.
Aangezien Vicky er deze wedstrijd niet bij zou zijn ten gevolge van een lichte breuk in haar bevallige dij was ze verplicht geweest een journeywoman aan te nemen. Na een strenge selectieprocedure werd toch een speelster gevonden met ideale maten en enige vorm van balbeheersing. Michiko zag er erg leuk uit, voegde een oriëntaalse toets toe aan de kleedkamer, en wie weet kon ze nog iets betekenen op het veld ook.
Svetlana was er niet gerust in en heel even vertoonde zich een lichte frons op haar voorhoofd. Gelukkig had ze haar roze D&G-petje op en lagen haar lange blonde lokken perfect gemodelleerd; geen enkele paparazzi zou dit moment van onoplettendheid weten te vatten.
‘Daar gaan we’ dacht ze, en stapte het veld op voor de noodzakelijke aanvangsceremonie. Aan de overkant van het veld zag ze Otto Von Doenitz, de coach van het Nurgle-team. Waar hij liep begon het gras reeds een roestbruine kleur aan te nemen. Zijn stank kwam haar tegemoet (‘nog tachtig meter te gaan’ dacht ze). Bijna onmerkbaar gaf ze een voorafgesproken teken aan haar fans. Onmiddellijk werd haar weg naar het centrum van het veld overspoeld door geurbommetjes die een zwaar aroma van rozen en worteltjes verspreidden. Haar oproep in het fanblad had zijn effect niet gemist. Diep binnenin had ze medelijden met de Abdis die de openingsplechtigheid zou leiden. Niet dat ze dat zou laten merken natuurlijk …

Drie uur later verwenste ze diezelfde Abdis voor alles wat misvormd en lelijk was. Hoe haalde ze het in haar hoofd? Wie liet nu een bloodbowl-wedstrijd beginnen met een eucharistieviering? En dan nog gevolgd door een dankmis voor alle overledenen op het veld? In alle voorgaande jaren? Terwijl iedereen op zijn knieën moest zitten? In het gras?
Gelukkig was de wierook zó sterk geweest dat de stank van Otto werd geneutraliseerd (de geurbommetjes van de fanclub waren té snel uitgewerkt). Dat moest ze de zustertjes wel nageven; zij wisten hoe hun terrein af te bakenen.
Totaal beduusd door de wierook strompelde ze terug naar haar dug-out. De paparazzi hadden vrij spel …

Game/1st half:

18.000 fans waren gekomen om hun geliefkoosde, gekoesterde “Charlie’s Angels” te zien spelen tegen het hoopje ongeregeld dat ze verwachtten te zien aan de overkant. Aan die overkant zaten zo’n 8000 Nurgle-fans; zij namen ongeveer evenveel plaats in beslag. Daarmee was het kathedraal-stadion nog niet voor de helft gevuld maar toch waren de gevolgen reeds merkbaar.
De in glas-in-lood-ramen gevatte heiligen aan de Nurgle-zijde weenden reeds bittergroene tranen terwijl aan de kant van de bunnies een opgehitste Sint-Magikallus zijn naburige glazen heilige Sint-Opentu besprong. Een fluorescerende groene rook, doortrokken van zwarte stromen strontmotten botste in de koepel van de kathedraal met met gouden randen omzoomde dieproze vlinders die voortdreven op de mierzoete walmen van hevig smeltende hoog opgerichte kaarsen.
Op het veld ontmoetten de kapiteins elkaar om uit te maken wie de wedstrijd zou beginnen.
De opgeworpen munt hing nog in de lucht toen Buffy, de quarterback en kapitein van Charlie’s Angels reeds aan de zijlijn lag te kotsen. De stánk! …
Svetlana kreeg het teken dat zij mochten kiezen.
‘Laat hen maar beginnen’ riep ze, terwijl ze Buffy zachtjes een por gaf met haar voet en ondertussen wat extra gel door haar frou-frou aanbracht.
Terwijl ze nog even nakeek in haar spiegeltje of het resultaat was wat ze verwachtte (een nodeloos gebaar, na jaren van intensieve training) hoorde ze een luid gejoel door het stadium golven, gevolgd door twee zware bonken.
Na zeker te zijn dat haar haar zat waar het hoorde te zitten draaide ze zich langzaam om, alert voor fotografen.
Enkele lichtflitsen later drong het tot haar door: twee zware stenen lagen op het veld, geworpen door de fans (de lieverdjes!). Een klein legertje monniken, in lijfdienst van de kloosterzusters, haastte zich het puin te ruimen. Rachel, haar lieftallige catcher, werd op een brancard weggedragen, duidelijk buiten westen. Luke the Puke, een pestigor uit het Nurgle-team, bleef beduusd liggen op het veld. De zusters die hem moesten halen bleven wijselijk op respectabele afstand geknield zitten bidden, ongetwijfeld bedacht voor hun eigen zieleheil en lichaamsgeur.

Eens het veld opnieuw vrij was werd de kick-off gegeven.
Een onfeilbare tactiek ontvouwde zich voor Svetlana’s ogen; niks kon mislopen; de opstelling was perfect.
“Buffy! Two.Seven.XY.Hail Carrot 6!” schreeuwde ze, en ze zag haar captain-quarterback sprinten naar de bal.
Dit kon niet fout gaan.
Tot Buffy bij de bal kwam, hem stevig vastgreep en toen tot de constatatie kwam dat één van haar nagels ietwat afgesleten was bij het aantrekken van haar inlegkruisjebeschermer. Verschrikt ging haar hand de hoogte in en ongewild stuiterde de bal weg …
Quasi tegelijk gingen Gary Gay en Pamela (langs de zijlijn) liggen. Ze werden er eigenlijk nogal hard toe gedwongen.

Direct daarna wist Paris, de andere catcher van het amazon team én de enige met -tot op heden- een eigen DVD-release een perfecte positie in te nemen. Zelfs haar plaats op het veld was meer dan bevredigend.
Buffy slaagde er alsnog, met immense wilskracht, in om de bal op te rapen. De nagel zou moeten wachten.
De rest van het bunnies-team sprong vooral weg van de tegenstanders. Zicht en geur hadden daar heel veel mee te maken.
Svetlana keek van op de zijlijn toe en zag dat het goed was.
“Laat dat glaasje Cava maar komen!” riep ze, en ze vlijde zich neer in haar kussens voor hetgeen een aangenaam spektakel beloofde te worden.
Tussendoor werd Sahara door Luke the Puke keihard tegen de vlakte geramd, maar zonder erg, terwijl Maggot Marph met ontblote kont Gary Gay probeerde te verstikken. Gelukkig was Gary tegen méér opgewassen.

Een perfect triumviraat van Angel, Michelle en Paris leidde tot een KO van Count Cholera; terwijl Heather languit ging liggen (een aanval van chronische vermoeidheid?);

Buffy werd op haar beurt omvergeworpen door een stankgolf die voorafging aan 2 Red Tom, geholpen door Rotting Robert;

maar nog gaf de Angels-captain zich niet gewonnen: ze sprong recht, maakte een perfecte schijnbeweging en ontglipte haar slijmerige tegenstander (ouch, die stank toch!), nam de bal in één vloeiende beweging …
Op de bank stopte Svetlana het lakken van haar teennagels.
“Wat gebeurt daar?” uitte ze onvrijwillig luidop.
“Buffy heeft de bal opgeraapt. Nogmaals!” antwoordde Traci -‘Lord of Medicines’-, de apothekeres van het team.
“Dit moet wel fout gaan …”
… en Buffy gooide de bal, en miste …

… waarna Luke the Puke (schijnbaar overal op het veld) Gary Gay wegduwt op de bal, waarna die (de bal!) wegstuitert tussen vier Soylent Green-spelers en twee Angels in. Nu kon het alle kanten uit …

“Even naar het toilet en een sigaretje roken” gaf Svetlana mee aan Traci; “hou jij de boel maar in de gaten ondertussen.”
en weg was ze …

Even later kwam ze terug.
“En? Alles rustig?”
Traci was op dat moment nét bezig een gewonde Heather naar de reserve-box te dragen.
“Luke the Puke dacht dat ie er dood had, maar niet dus” stamelde ze terwijl ze het meisje op een bank legde.
“En wat is er nog gebeurd ondertussen?” informeerde Svetlana. Onbewust voelde ze zich een beetje schuldig voor die vier sigaretten en dat half-elf-mulatje die ze geconsumeerd had op het toilet.
“Bwah … niet zo veel eigenlijk …” aarzelde Traci, …”Kelly heeft uit pure frustratie éne Decay Dirk doodgeslaan, en Gary Gay is bijna in z’n gat gepakt door éne Gutted Gus, maar zijn bilspieren hebben de stormloop weerstaan. Hij was er wel van ontdaan, denk ik, want daarna ging hij voluit in de aanval en … nou ja, hij ging languit neer … en toen was er dat ding tussen Luke the Puke en onze Heather …”
“Weeral die Luke !?”
“Ja coach, maar nu heeft Pestilent Pete de bal, of is het Gary?. Kijk maar.”
“Hmmm…”
“Coach? ….”
“Ja, Traci …”
“Waar halen ze al die gekke namen?”
“Zucht …”
Svetlana haalde voor de zoveelste keer haar poederdoos annex spiegeltje tevoorschijn. Met haar rug naar het speelveld –om niet te veel licht in haar ogen te hebben- bestudeerde ze uitgebreid hetgeen ze zag in de spiegel. Hetgeen ze zag vervulde haar met afschuw. Haar mascara was uitgelopen. Nét toen ze het borsteltje naar haar wimpers bracht zag ze nóg iets in haar spiegeltje: Philthy Pol deed een verraderlijke blitz op haar Angel, duwde haar opzij, ging voor de bal, raapte hem op en …
“Zeg me hoe dit eindigt! Traci, opletten!”
Langzaam werd de mascara hersteld in zijn vroegere glorie.
Traci was nog steeds met een drukverband in de weer terwijl Heather lag te kreunen onder haar aanrakingen toen ze zag hoe Philthy Pol een zuivere ‘long bomb’ gooide naar Rotting Robert …
…
… en Robert ving de bal! en ging onmiddellijk voor de eindmeet. Enkel Buffy perste nog de longen uit haar lijf om alsnog in de weg te gaan staan van het tegendoelpunt, maar ze struikelde over haar losgekomen roze-met-wit-doorweven-en-met-minuscule-hartjes-geborduurde schoenveters.

Stand bij de rust:  Charlie’s Angels vs Soylent Green: 0-1

“We hebben al slechtere tijden meegemaakt, niet?” probeerde Traci, terwijl ze het bloeden van Heather probeerde te stelpen.
“Géén gezwets, kind! Professioneel blijven! Da’s de énige manier om te overleven hier”.
Svetlana klonk en leek zéér overtuigend.
Traci zweeg en dacht er het hare van.
Heather kreunde.

Game/2nd half:

Moira Mouiallé, star reporter for ‘BYB:Bloodbowl Yesterday and Beyond’

‘De tweede helft begon met een onfeilbare grip van Pestilence Pete op de bal, waarna zich een ware kooi van levend vaalgroen slijm opbouwde rond hem. We onthouden van het begin van deze helft vooral dat Maggot Marph de lieftallige Kelly tegen de grond ramde waarna verschillende kaarsen op de zijlijn spontaan uitdoofden, Kelly KO werd afgevoerd door overijverige monniken, Maggot bewusteloos bleef liggen op het veld en een hoop bloemen verwelkten op het moment dat Reverend Rectal-Itch zijn gassen loste toen hij murw werd geslaan door Heather (tijdig opgelapt voor de tweede speelhelft). …
Even later zou de pas ingehuurde Mishiko ‘would-be starplayer’ Luke the Puke uit het terrein slaan.
Opvallend was hoeveel drankjes en versnaperingen werden verkocht tijdens de tweede helft.
Na een spektakelgewijs teleurstellende 5 beurten in de tweede helft van de match gaan zowel Gary Gay als Pestilence Pete neer op het moment dat ze nét dat ietsje meer proberen …’

Epiloog:
 
“Coach?”
Svetlana richtte ongeïnteresseerd haar hoofd op. Vóór haar stonden een glas onaangeroerde Cava en twee lege flessen. De asbak ernaast was tot de rand gevuld met peukjes en as. De VIP-lounge was ondertussen zo goed als leeggelopen.
“Ja?”
“Ik ben het. Kardinaal Impothentius.”
Verrast vestigde Svetlana haar ogen, ietwat onzeker, op de kardinaal-coach. Met zijn bleke, met vlekken besmeurde gewaden zag de kleine coach van de ‘Horny Trinity’ er niet echt uit als een geestelijke, maar de mijter met elite-insignes op zijn kop markeerde hem duidelijk als een bloodbowl-coach.
“Wat wil je van me?”
“Niks, meisje. Ik kwam gewoon even ...”.
“Hoe is het afgelopen?” onderbrak ze hem.
“Ik denk dat ze jouw aanwezigheid gemist hebben” zei de zelfverklaarde goede herder. “De tweede helft van de tweede helft stelde niet veel meer voor. Jouw meisjes hebben vooral problemen, lijkt het me, met het oprapen en gooien van ballen, niet?
“Dus niemand heeft iets geprobeerd … ?”
“Toch wel!, Michelle bijvoorbeeld … een mooi meisje trouwens, als je het me vraagt, maar tot daar aan toe … ze gooide de bal compleet mis. Gekregen van het publiek trouwens … “
“Alweer verloren dus …?”
“Het spijt me” sprak Impothentius, en zachtjes legde hij zijn arm om Svetlana’s schouder. "Maar ze hebben het veld waardig verlaten, zonder een allerlaatste alles-of-niets tackle-ronde. Enkelen onder hen zijn zelfs handjes gaan schudden met de tegenstander. Niet bang zijn, zij worden momenteel verzorgd in onze purificatie-kapel."
“Ik zal maar eens gaan kijken in de kleedkamer ...” zuchtte Svetlana, en ze zette haar roze petje op.
“Niet nodig” stelde de geestelijke haar gerust, "mijn eigen meisjes zijn zich op dit moment aan het ontfermen over die van jou".
Svetlana kon niet anders dan glimlachen naar hem.
“Breng je me naar huis, coach?”
“Waar zijn vrienden voor, heh?” zei de kardinaal.


Result:
Charlie’s Angels  vs  Soylent Green:  0 – 1

Gate:
Charlie’s Angels: 18.000
Soylent Green: 8.000
Casualties:
Charlie’s Angels: 2  –  Soylent Green: 1

[Eddie]

Nice 

[patje]

The Horny Trinity had nog ergens wat geld liggen en heeft het braakliggend stuk terrein dat nog te koop lag achter hun kerk dan ook dringend gekocht.
Nu zijn de nonnen bezig volop een nieuw stadion aan het bouwen want zelfs onze eigenste insecten vluchten gewoon weg van de plaats des verderfs.
Nooit.... nooit zuchte Coach Imphotentius leen ik nog een plein aan anderen uit , laat staan aan wezens die zichzelf bijeen houden door hun eigen vuiligheid.
Patje

[warlock]

The Horny Trinity vs Agence Provocateur part 2

As both teams came out of the dressing room, most players from Agence Provocateur were looking even paler then Dark Elves normally do, probably because coach Francesca had been yelling at them during half time for their poor performance during the first half. The nuns were looking strangely at coach Impotenthius as if he had said something that none of them had really understood. Both teams took up their positions and Sister Spagatah kicked the ball deep inside the half of the Agence.
Ingrid, who had taken up the deep position, rushed towards the ball and picked it up in a single scoop and then started to look at the others to see who was free. But at that moment they were still standing on their own half of the field. Els saw that one of the nuns was completely alone against Sarah at the left flank and decided to try and make an opening on that flank by throwing a blitz against that Sister! She started running and blocked the poor sister out of her way. She continued moving after that and suddenly a few more Dark Elves, including the blitzers Veerle and Nadine, used the chance to penetrate deep into the opponents’s half. By the end of the drive almost all the players of the Agence were free. Coach Impotenthius had seen it happen and was starting to bite his coffee stained robe. As the nuns got into action, they tried to stop the Dark Elves by trying to get around all the players that had broken through their defensive line. Vicious Veerle, who was the Dark Elf that penetrated deepest unto the enemy half, was suddenly flanked by 2 nuns. Weird Wim was the only Dark Elf that wasn’t covered by an opponent. And Ingrid, who still had the ball, had seen this. She dodged away from Sister Diaratah and ran up the field and handed the ball to Wim. Celine and Sandra dodged away from the Sisters that had tried to hinder them and ran towards Veerle’s shadows. As soon as they arrived there, Veerle decided it was time for a blitz! She blitzed one of the Sisters with the help of Celine and kept on running until she arrived in the endzone. At that moment Wim started moving and threw a perfect pass towards Veerle. The crowd held their breath as the ball flew towards Veerle and as she caught the ball the fans roared and Coach Impotenthius was jumping up and down with frustration with half his sleeve in his mouth.
As the players took up their positions, the nuns suddenly had a grim look on their faces and most of them took position on the line of scrimmage. But as the ball was kicked and landed only a few feet behind the line of scrimmage, the nuns started pounding the first line of the Dark Elves but Sister Dementiah, who was getting ready to block Wim,  tripped over her robe and fell down before the other nuns could do something. Immediately a whole appeared in the line of the Sisters. The Agence immediately used this confusion in the Nuns tactics to take control of the situation. Sarah dodged through the opening and scoped up the ball and threw in towards Ingrid. Ingrid caught the ball and started running back. Coach Impotentius was already chewing his robe again and was quickly looking in his book to try and understand what the Elves were up to next. He was yelling at his players: “dhephense, offhenshe, ghet thoshe Elvhes!” But due to the fact that his robe was still in his mouth as he started screaming, none of his players understood what he wanted them to do! Only Sister Clithoriah saw the danger and started running towards Ingrid but as she tried to sprint to reach Ingrid, she tripped over her robe and landed next to Ingrid with her nose into the ground. Wim dodged past Sister Dementiah, who had stood up but was still a bit dazed due to her fall, and started running. The other Elves dodged away from the Nuns and took up defensive positions around Wim.
Coach Impotenthius saw what was happening and started yelling again: “Defhenshe, DHEFHENSHE!” But the louder he shouted, the more his words became incomprehensible due to the robe is his mouth. The Nuns started to reposition themselves but none of them became a threat for Wim. And to add insult to injury Sarah, who was still on the half of the Nuns as well, dodged away and started running towards the endzone as well. Ingrid saw her running and started running as well. At the end of her run she passed the ball to Sarah and she caught it only a few yard from the endzone. The Nuns tried to react to this new treat and Coach Impotenthius started to look very red (perhaps due to the fact he was starting to choke in his own robe) but the damage was already done, Sarah walked slowly towards the endzone and, while doing a little dance that the goblins in the public seemed to appreciate, scored the second touchdown for the Agence. Coach Impotenthius, who was now looking purple, fell back on his bench and his coffee stained rules while silently murmuring: “Whherhe whas mhy dhefhenshe?”
But as none of his Nuns understood what he said with half of his sleeve in his mouth, both teams set up again.
The Nuns had only 3 turns left to score at least one touchdown to save their honor and one of their catchers, Sister Spagatah, rushed towards the ball and picked it up and kept on running and the rest of the Sisters started pummeling the Dark Elves in the frontline. Most went down and the Sisters started to pour through the whole that was created this way. The Dark Elves mounted a desperate defense and tried to pin as much of the Amazon players in place. Evil Els, the Witch Elf, tried to blitz but only found herself completely surrounded by the Amazons. As Spagatah was ready to throw a pass, Impotenthius started yelling from the sideline: “No, no pass, first get that Witch Elf down!” One of the Sisters blocked her but by doing so pushed her in the way of Spagatah, who completely missed her pass because of this. Els blitzed one of the Sisters and used her Frenzy to keep on going and finally ended her move deep onto the opponents half. Vicky picked the ball up and went into defense while the rest of the team tried to give her as much cover as possible. Impothenthius had started chewing his sleeve again in frustration and was silently mumbling: “Ghod, why havhe yhou fhorshakhen ush!” One of the Sisters team blitzers tried to blitz Els but fell over her robe just in front of Els and Impotenthius went on his knees in disbelief while chewing his sleeve even more vigorously. Vicky started running, passed the ball to Els, Els slowly ran towards the endzone and dropped the ball over the line while she threw a handkiss at Impotenthius, who was lying on the ground now with one hand in the air (the other hand was floating in front of his mouth due to the sleeve he was still chewing on).
Francesca smiled as her team made their way towards the dressing room to shower and wondered if now her dream would come to frutation! Impotenthius had regained his feet and was being carried to the dressing room by some of his nuns but even the prospect of a shower didn’t seem to cheer him up. His choirboys were following a few steps behind and didn’t seem to enjoy the prospect of a shower as well.

[svetlana]

IN MEMORIAM:

Michelle,
Thrower van "Charlie's Angels".
Laaghartig neergehaald middenin een sierlijke sprong tijdens de wedstrijd tegen de Orks van 'Oldbirdge Orcestra'.

Liefdevol herdacht door haar vriendinnen binnen het team.

Vicky: "... Ik zag haar ooit eens een bal vermorzelen met haar blote handen. Twéé eigenlijk. Goed gelachen die namiddag ... "
Buffy: " ... Wat Michelle zo allemaal met een wortel kon doen tart alle verbeelding. Ik ben een gelukkig meisje, dat ik dát heb mogen meemaken ... "
Paris: " ... Haar erfenis blijft voortleven. Binnenkort verkrijgbaar op DVD: 'One Night In Michelle!' ... "

[svetlana]

Charlie’s Angels  vs  Oldbirdge Orcestra
(2010-2011 – reeks 1/poule 2)

Epiloog:

“SVETLANA !!!”
De coach van Charlie’s Angels wipte bijna uit haar zwarte latex string toen ze Traci schreeuwend hoorde binnenstormen in een wolk van Anaïs Anaïs, en stopte haar bezigheden. “Even wachten, Paris. Zet de camera maar uit” zuchtte ze, en greep in één vlotte beweging een papieren zakdoekje én haar donkerroze lippenstift van het nachttafeltje.
“Eh, coach … ?”
“Zeg het nu maar, Traci” mompelde Svetlana onder het met munt geparfumeerde zakdoekje door.
“Komt er uiteindelijk tóch een fanclub-DVD aan? En waarom weet ik daar niets van?” De verpleegster van het bunnies-team had zelden zó verontwaardigd geleken.
“We maken een filmpje voor de begrafenis van Michelle, en straks mag je ook meedoen, goed!?” sprak Svetlana verwijtend, “en wat was er nu zo dringend?”
“De meisjes willen niet meer spelen!” antwoordde Traci zachtjes, zichtbaar opgelucht dat ze niet vergeten zou worden. Het slanke, rosse verpleegstertje was altijd een groot voorstander geweest van team-activiteiten en epische films.
“En … hoe … komt … dat?” vroeg Svetlana voorzichtig, terwijl ze haar lippen stifte en haar medic argwanend bekeek. Die dromerige ogen (groot, schattig, adembenemend, vragend, …) / FOCUS / “Zeg op!” zei ze veel te luid, waarna alle magie de kamer verliet.
Traci schrok wakker uit haar eigen spontane dagdromen en vertelde haar coach hoe zij had gehoord van Buffy dat Michiko een gesprek tussen Pamela en Angel had opgevangen waaruit bleek dat Vicky en Heather een verhitte discussie hadden gehad met Rachel en Kelly over iets wat Gary Gay had gezegd, namelijk dat Sahara zich racistisch bejegend voelde.
“Bejegend?!” riep Svetlana. “Sahara ként dat woord niet eens!”
“Euh … ze voelt zich …” en toen moest Traci even nadenken vooraleer ze het juiste woord wist te vinden. Haar DD-cup zwol van trots toen ze enkele minuten later het woord vond: … “verongelijkt”.
“Nog zoiets dat ze waarschijnlijk in de Fliar gelezen heeft” stamelde Svetlana, terwijl ze zich afvroeg waaraan ze dit had verdiend. En de opnames gingen net zo vlotjes. “Weet jij hier iets van, Paris?” vroeg ze, één wenkbrauw argwanend opgetrokken.
“Bwah … “
“Ben ik dan de énige die alles als laatste moet horen?; IK, de coach!” Svetlana bevond zich op dit moment in een staat van opwinding, - van ongeloof en van wantrouwen. Het zou niet lang duren vooraleer ze in alle staten was.
“Het zit ‘em zo” zei Paris op haar immer koele, zakelijk afgemeten toontje, “Sahara is een zwartje, niet? En haar tweelingzusje Karen –Gaia bescherme haar- was ook een zwartje”. Toen wachtte ze even om alle informatie goed te laten doordringen. “En nu gaan we Michelle begraven … óók een zwartje”.
“En?” vroeg Traci, die duidelijk het samenhangend geheel binnen de context niet meer zag.
“De meisjes vermoeden een systematische eliminatie van de zwarte speelsters binnen de League” zei Paris, en de manier waarop ze dat deed –met lage, hese stem en een blik die zich langzaam opricht van zijdelingse schijnbare onverschilligheid tot doelbewuste recht-in-de-ogen gerichte onvervalste geilheid- ontlokte Svetlana een zacht kreuntje: “Verdorie, die meid is echt pró.”
“Maar er is méér” ging Paris verder; “de latino’s onder ons krijgen ook al schrik. Rachel en Kelly zien de bui al hangen. Als één van hen er de volgende game uitgaat zie ik ons in een crisis belanden”.
“Een CRISIS !?” barstte Svetlana los, haar lange blonde bezwete haren wild om zich heen zwaaiend als in een nodeloze vertoning van onmacht binnen een slecht geregisseerde film. “We hebben al ALLE wedstrijden verloren! We begraven MÉÉR spelers dan we er kopen!, én onze fans haken af!”
“Logisch gevolg van het voorgaande” zei Paris, terwijl ze de camera opnieuw afstelde. “De BAU’s, de SCA’s en de BBB’s hebben hun club-abonnement niet langer verlengd”.
“Wie?” vroeg Svetlana, en ze wist op dat moment dat ze té veel tijd met Cava in de kleedkamer en té weinig tijd in de VIP-lounge had doorgebracht, maar toch bleef ze rázend en bleef ze haar lange blonde bezwete haren doelbewust wild om zich heen zwaaien.
“De ‘Black Amazones United’, de ‘Sisterhood of Coloured Amazones’ en de ‘Bloodbowl Black Bitches’ “ antwoordde Paris droogweg. “We hebben die fanclubs nodig. Zonder hen geen geld. Tenzij we toch die DVD maken? Vier kalenders per jaar volstaan niet meer”.
“Wat moeten we dan doen, verdomme!!?” schreeuwde Svetlana, maar haar haar hing al stil en een eerste traantje liep langzaam naar beneden over haar linkerwang. “Roemenië?”
“Da’s énkel voor verpleegsters! En IK sta mijn plaats NIET af!” sprak Traci , zwaaiend met een origami van wortels, en daarmee was alles gezegd.
“Ik weet wel een lekker donker alternatiefje” opperde Paris nonchalant. “Ziet er goed uit; kan ballen gooien; nog maar één filmpje op het net, kan verwijderd worden; rijke ouders, kunnen gechanteerd worden, extra club-donaties in het vooruitzicht”.
“Maten?” Svetlana’s interesse was gewekt.
“88 – 60 – 91”.
“Verre van ideaal” zuchtte de coach, “maar we moeten iedereen een kans geven. “Naam?”
“Fatima” glunderde Paris, “Héél fotogeniek! Gewoon BLITZ!”
“Net wat we nodig hebben” zuchtte Svetlana …
… “en zet die camera af! … “


to be pre- and sequeled ...

[Whiskeyjack]

In de dug-out van de Horned Rats hing een nog bedruktere sfeer dan gewoonlijk. Bevende handen, fatalistisch starende blikken, haastig geschreven afscheidsbriefjes – de Skaven hadden de schok duidelijk nog niet verwerkt. ‘En geef ze maar eens ongelijk,’ dacht Franquol mistroostig, terwijl hij stiekem het perkament met zijn testament weer in zijn mouw schoof. Poule 1. De poule des doods, in de eerste plaats van wie het ongeluk had een kale roze staart met zich mee te zeulen. De Grey Seer begon stilaan te snappen waarom het Doodgraversgilde hem zo’n lucratief sponsoringcontract had aangeboden.

Ergens achterin de dug-out begon iemand zachtjes het Rattenrequiem te neuriën. ‘Genoeg,’ siste Franquol. ‘Op het veld hebben jullie tenminste nog een kans om te overleven. Denk liever eens aan mij. Wie zit daar hele matchen lang helemaal onbeschermd op de bank? Wie loopt tegen beter weten in vrijwillig het risico afgemaakt te worden door die moordenaars van Clan Eshin? Ah ja! En horen jullie mij soms klagen?’. De hele kleedkamer begon hevig te knikken.

‘OK, ja, heh heh, misschien een beetje,’ vervolgde de coach onverstoorbaar. ‘Maar wat ik wil zeggen, is dat we in hetzelfde zinkende schip zitten. En dat we het toch niet zullen verlaten! Ook al zie ik in jullie ogen dezelfde angst die ook mijn hart verlamt. En ook komt er heel binnenkort een dag dat alles waarvoor we gespeeld hebben compleet wordt weggeveegd. Neen Tretch, kom terug! Waar was ik? O ja, onze staarten zullen worden uitgerukt, onze botten gebroken en onze schedels verbrijzeld, maar we zullen geen duimbreed wijken. Sta pal, Horned Rats!’

Die laatste kreet echode griezelig door de lege ruimte, waar enkel nog een verstikkende walm van Musk of Fear hing. Zuchtend liet Franquol zich neerploffen op de bank. Misschien moest hij die blonde del van een Svetlana toch maar eens wat tips vragen over het juiste gebruik van peptalk...

[svetlana]

In de dug-out van Charlie’s Angels hing een nog zweteriger sfeer dan gewoonlijk (het nieuwe meisje –Sookie- had daar ongemeen veel mee te maken). Trillende handen, strap-on-fallus-aanstarende blikken, (on-)willekeurig gekreunde kreetjes – de amazones hadden de wedstrijd duidelijk nog niet verwerkt. ‘En geef ze maar eens ongelijk’, dacht Svetlana mistroostig, terwijl ze stiekem het perkament -met daarop haar contractverlenging- weer in haar décolleté schoof. Poule 5.
De poule der verliezers, in de eerste plaats van wie het verstand had een konijnenstaartje achter zich aan te schudden. De voormalige Bunny-centerfold begon stilaan te snappen waarom het Playboy-concern haar zo’n lucratief sponsoringscontract had aangeboden.
Volgens haar informatie zou haar team de poule delen met nóg een amazon-team én twee high elf-teams.
Genoeg schoon volk dus, genoeg sponsors, én veel tv-inkomsten.

Ergens achterin de dug-out begon iemand zachtjes te kreunen. ‘Lekker zo’, grapte Svetlana. ‘Op het veld hebben jullie niet altijd de kans om jullie te laten gaan. Maar denk ook liever eens aan mij. Wie zit daar hele matchen lang helemaal alleen onbevredigd op de bank? Wie loopt tegen beter weten in onvrijwillig het risico aangerand te worden door een op hol geslagen hot-dog-verkoper? Ah ja! En horen jullie mij soms klagen?’ De hele kleedkamer begon hevig te knikken.

‘Ok, ja, heh heh, misschien een beetje’, vervolgde de coach onverstoorbaar. ‘Maar wat ik wil zeggen, is dat we op hetzelfde cruise-schip zitten. En we zullen het niet verlaten! Ook al zie ik in jullie ogen hetzelfde verlangen dat ook mijn hart verscheurt. En ook komt er heel binnenkort een dag dat alles wat we gespeeld hebben misschien wordt weggeveegd –gewist van video, camera, dvd, internet-. Neen Sookie, kom terug! Waar was ik? Oh ja, … onze hair-extensions zullen worden uitgerukt, onze valse nagels gebroken en onze mascara zal uitlopen, maar we zullen geen duimbreed wijken. Borsten vooruit, Charlie’s Angels !’

Die laatste kreet echode griezelig door de lege ruimte, waar enkel nog een zeemzoete geur van ‘Love Potion 95 Nasty’ hing. Zuchtend liet Svetlana zich neerploffen op de bank. Misschien moest ze die stinkende haarbal van een Franquol toch maar eens wat tips vragen over het juiste gebruik van peptalk …


@ Frank:  

[Whiskeyjack]

Hela madam, plaag-iaat! 

[Whiskeyjack]

‘Ik houd wel van jouw kijk op peptalk,’ zei Franquol en liet zich met een gelukzalige glimlach weer op de kussens neerzakken.
‘Jij en 783 anderen,’ dacht Svetlana, maar ze was uiteraard veel te professioneel om dat te laten merken. Delicaat depte ze haar lippen en nam een slokje cava om één en ander door te spoelen.
‘Zouden mijn kleine zwemmertjes ook roze staartjes hebben?’ giechelde de Grey Seer, die duidelijk nog compleet high was van de vele feromonen in het Bunny boudoir.
‘Geen idee, mijn ratje,’ zei ze zwoel en haalde venijnig haar vuurrode harsnagels door zijn weelderige borsthaar. ‘Maar wat heb je nu onthouden van mijn eerste peptalk-les?’
‘Dat je niet mag praten met je mond vol?’
‘Oh jij stouterikje,’ kirde Svetlana, die het steeds moeilijker kreeg om haar walging te onderdrukken. ‘Niets anders?’
‘Eh, neen,’ stotterde Franquol enigszins verbouwereerd. En toen hoopvol: ‘Misschien moeten we de les nog eens overdoen?’
De coach van Charlie’s Angels schudde haar hoofd (waarbij de rest van haar goddelijke anatomie al dan niet vrijwillig meeschudde). ‘Mmm, ik denk dat het tijd wordt voor les twee. Sluit je ogen, mijn haarballetje.’
Gewillig deed de Grey Seer wat ze vroeg, en voelde een aangename prikkeling opwellen in zijn buik (en iets lager) toen Svetlana boeien aan zijn polsen en enkels bevestigde.
‘Klaar, snorhaartje?’
‘Oh jaaaaah,’ kreunde Franquol en opende zijn ogen.
‘OK,’ zei Svetlana die met een ondeugende twinkeling in haar ogen had plaatsgenomen in haar regisseurszetel. ‘Michèle, camera! Kelly, vaseline! En laat Gary maar binnenkomen.’
De hele rest van haar carrière zou ze nog vaak vol plezier en leedvermaak terugdenken aan de piepende kreet van doodsangst en diepste wanhoop die daarop door de studio schalde.

[patje]

Met verbijstering lezen de dames van the horny trinity deze berichten met rode oortjes en moeten toegeven dat ze eigenlijk beter hun kap over de haag zouden gaan smijten;
Bij die konijntjes lijkt het daar nogal zeer jofel aan toe te gaan .
Zuster Constiphata geeft haar aanvraag al ingediend maar gelukkig werd deze nog net op tijd onderschept door coach Impotentius.
Ze heeft er niet moeten om vragen de dutse, nadat ze hard...handig onder handen was genomen door de coach kwam ze met een   glimlach  op haar lippen de biechtstoel buiten gewandeld mompelend inzichzelve "verdomme zo slecht is dat hier nu ook nog niet eigelijk".
De coach hoorde dit echter nog en dacht bij zichzef "weer een ziel van die geile konijnen gered, alhoewel konijn met pruimen....
Verder is de coach nu plannen aan het verzinnen om toch eens te denken aan het winnen van een match.
Ergens lag nog een bijbel voor dummy's over "hoe speel ik bloodbowl", maar waar had hij deze weer laten rondslingeren
Bon nu zijn zijn nonnen op retraite naar Smeerlebberghem om er boetedoening te doen en nieuwe moed op te rapen om er eens stevig tegenaan te gaan , o ja en wat verder stond nog een kraampje waar ze van die hele dikke kaarsen hadden .... voor in de kapel uiteraard he.
Ondertussen tijdens het zingen van enkele psalmen zoals " Et dominoes crusifix in ......" proberen ze terug tot de wereldse zaken te komen dromende van de vele overwinningen die hun nog te wachten staan