Grootspraak, uitdagingen en aanverwanten

[iceman]

Fluff van de Trolls tegen de Mercs :

Er werd veel gebikkeld door de Trolls, maar de mercs hadden meer tafels.
Gevolg: Trollen gezond en wel.

Mercs zijn mercs en gaan met de poen lopen.

Fluff van Trolls tegen Skorne:
Skorne had ook meer tafels bezet, maar dan plots als de punten dreigden verloren te gaan naar Skorne,....
een eating frenzie van de Trolls en Morghoul ging ook vlotjes binnen.

Voila: samenvatting: De trolls hebben lekker gegeten !

[chiram]

ik weet da k nie meedoe in dit maar kvond dit wel een mooike om te gebruiken voor ulder.

The general who advances without seeking fame and retreats without fearing disgrace,
Whose only thought is to protect his country and do service for his sovereign,
Is the jewel of his kingdom.

Sun Tzu zeker?

kweenie kmoe sun tzu zijn art of war nog lezen.
dit was uit art of conflict van vnv nation

[mig el pig]

Redelijk zeker dat het zijn 'lyrics' zijn,

heb nog verschillende vertalingen van Art of War liggen moest je het ooit eens willen lezen.

[chiram]

nja lijkt me wel fun want int japans zag ik nie zitn , mijn japans is nogal beperkt tot domo arigato mister roboto :p

[svetlana]

Fluff volgt, maar hier al het resultaat:

Skarre (attacker) vs Kaya (defender); scenario: Wild Fire.
Duur vd battle: bijna 5 uur (incl 2 x time-out vr nicotine-opslag).
Kaya had géén versterkingen mee (500pv); Skarre had 2 units extra (600+pv).
Het was na lang wachten en veel positioneren (soms verkeerdelijk uitgelegd als 'weglopen') dat de undead tussen de vuren vast kwamen te zitten en dan nog moest Orboros risico's nemen om Kaya te lanceren op haar assassination run.
Uiteindelijk sneuvelde Skarre na een welgemikte speer van Vibeke (de wolfrider commander) en een pak voor haar rokje door Kaya (maar het scheelde niet veel, toegegeven).
Cryx zal dus nógmaals moeten proberen ...

Orboros ... the bane of Cryx 

[kimmeken]

(background info voor de fluff: 't was "last stand")

Mortenebra was not in a good mood. Somehow the Cygnarians had come upon her unexpected and they had her cornered in a small shallow of the march. She did not know what side they would come from, so she had her troops in a moon formation , hoping to be able to respond swifly enough on any side. A defensively sound manoeuvre, but it would slow her down for the first contact as she would have to redirect them all to one side. The waiting began...

A nameless Deathripper's eyes were the first to see...glints of shining blue in the otherwise drab scenery of the marshland. His cortex fed it back to Mortenebra unerringly and she reacted with immediate fury. She hurled the little bonejack forwards and poured all her necromantic might through its arc node. Whilst the gunslinger Caine was still picking his way through the unstable land - undoubtedly thinking himself still unseen - a mighty VoidGate opened around him. The dreadful clap of nothingness reached to swallow him whole and Mortenebra allowed herself a smile. Surely, he could not withstand this...
Yet with his power field fully charged, the Cygnarian warcaster was able to escape immediate annihilation. Severely wounded, he launched his human troops forward to erect screens of smoke while he healed himself. Mortenbra prepared herself to do serious battle after all.
But no, wait...the very same Deathripper that had launched her first strike was still on the move, and the necrotech could feel the open channel of it's arc node, even if she could not master its cortex anymore...again, she forced the little jack forward, through the smoke screen. Seeing again her target through its visual orbs, she smiled and shrieked the incantations for another necro-spell. This time, Caine's power field was empty, used up to heal his previous wounds...the Doom Spiral ripped through him as if he were a meat puppet.
As he was blasted to the ground, the Deathripper's mind fed her images of the light fading in the enemy's warjack furnaces...
Still high on arcane power, Mortenebra surveyed her unscathed army and thought "wait till I tell Skarre about this one".

Triumphantly, she continued her trek through her marshes...

[patje]

respect woman 
patje

[svetlana]

Woehaaa !...
Mag Orboros een nummertje trekken? Wij willen ook eens tegen Cygnar spelen! (Cryx hebben we al genoeg gezien; soms lijkt het alsof we in hetzelfde kampement slapen).
 

[patje]

ontvlooit eerst maar uw wolven vooraleer ge aan mijn deur komt pissen
patje

[svetlana]

1e maand zomer
Terminus (attacker) vs Kaya (defender); scenario: Crossed Lines; Cryx begint.

turn 1 Cryx:
Cryx chargeert (de unieke deployment van dit scenario leidt tot zo'n mogelijkheid):
resultaat: 1 bloodtracker sneuvelt door de Seether (die de rest vd battle enkel nog zal 'joggen'); de warpwolf sneuvelt door Tartarus/Bane Knights; de Pureblood Warpwolf is herleid tot 6 wounds; Kaya is engaged met Bane Knights (en we bedoelen hier niet 'verloofd'). Kaya zag de bui al hangen; gelukkig is ze goed in 'herpositioneren' (soms verkeerdelijk uitgelegd als 'weglopen').

turn 1 Orboros:
De Pureblood ontzet Kaya (duurt even aangezien de Baneknights 'Tough' hebben); Kaya en Argus trekken terug door een bos, de Pureblood wordt bijgetrokken door Kaya's 'Spirit Door'.
2 Wolfriders herpositioneren zich, de 3e sneuvelt door een free strike.
Aan de andere kant van de tafel zetten de Bloodtrackers een sprintje in, om hopelijk tegen beurt 3 nog iets van de actie mee te pikken. 3 Shifting Stones komen ondertussen rustig aangezweefd.

turn 2 Cryx:
Tartarus slentert rustig verder door het bos, groepeert dan zijn Bane Knights om zich heen, waarna 3 van hen opnieuw Kaya bestoken (slechts één raakt; de schade wordt getransfereerd naar de Argus). Enige andere wapenfeit is Terminus die een Shifting Stone stuktovert.

turn 2 Orboros:
Herpositionering deel 2: de Bloodtrackers sprinten het centraal gelegen bos in, samen met de leidster van de Wolfriders; de tweede Wolfrider offert zich op en engageert Terminus. De Shifting Stones beletten de Slayer de doorgang naar achteren. Argus en Pureblood sprinten naar de zijkant van de tafel; Kaya teleporteert zich tot naast haar beestjes.

turn 3 Cryx:
De Seether blijft achter de feiten aan joggen; de Skarlock gooit een Hellfire op de wolfrider naast Terminus maar raakt zijn commander (jammer genoeg zonder schade), waarna Terminus zelf de job maar afmaakt. Tartarus stelt zich 'bodyguard-gewijs' op naast Terminus, terwijl de Slayer de 2 overige Shifting Stones elimineert. De Bane Knights engageren andermaal de Pureblood maar slagen er niet in hem te doden. De laatste wolfrider faalt haar command check (Termie = terror) en zal moeten gaan lopen.

turn 3 Orboros:
Final Turn; alles of niets!
2 focus op Terminus, dus: 20 armour points. Daar gaat onze poppemie:
de laatste wolfrider vlucht naar de tafelrand en herpakt zich op 1" van de rand. Dit had nochtans een mooie P+S:9 + 3D6 damage roll kunnen worden. Jammer, maar helaas.
De Bloodtrackers stormen het bos uit (Ambuscade Order op Terminus) maar doen slechts lichte schade [herinnering voor later: altijd het prime doelwit aanduiden als 'prey'!]
De Argus laveert zich tussen de vijanden door en laat Kaya toe zichzelf te transporteren tot achter Terminus.
Kaya slaat voor 26 damage; Terminus gaat knocked down en slikt 6 damage.
Pop feat, en nog drie extra auto-hit strikes te gaan met boosted damage.
Toen lieten de dobbelstenen het wat afweten. Terminus eindigde op 8 wounds.
Verder spelen was niet echt nodig meer.

Aftermath:
Eerst en vooral: een heel leuke (en ongewone) battle.
Nadien zijn Terminus en Kaya samen iets gaan drinken en bleek dat deze slachtpartij eigenlijk voor niks nodig was.
Hadden de Cryx-commanders het gewoon mooi gevraagd, ze hadden dit gebied al lang mogen hebben.
Pluspunt van dit alles is: Cryx heeft beloofd nu eindelijk eens te stoppen met voortdurend Orboros aan te vallen.
Wie weet zie ik nog eens een andere tegenstander in deze campaign ? 

[HeadCase]

2 Wolfriders herpositioneren zich, de 3e sneuvelt door een free strike.

Die dingen zijn light cav, ergo immune to free strikes (in mark 1 toch nog). For future reference.

[svetlana]

2e maand zomer
Gorten (attacker) vs Kaya (defender); hex 64; scenario: King of the Hill.

om een kort verhaal nog meer samen te vatten:
Kaya kwam, zag en moest even slikken toen ze de overkant zag.
Ze werd pas echt ongemakkelijk toen ze wist waar het hem om te doen was (ie: scenario). "Not again!"
Gorten was slim genoeg om zich te concentreren op nét die elementen van haar leger die nog iéts konden betekenen (voordeel in ranged attacks), én om zichzelf voortdurend te beschermen met de nodige bodyguards.
De heuvel bleek héél hoog voor Kaya.
M.a.w.: heel mooi gespeeld van Mig; geen speld tussen te krijgen.
Een finale assassination run (in mineur) bood nog een mogelijkheid voor Orboros, maar de dobbelstenen waren niet akkoord [de dice zouden al 'super' moeten geweest zijn om te slagen].

Niks aan te doen, volgende keer beter, revenge will be ours, etc ...
 

[kimmeken]

Mortenebra vs Old Witch of Khador
voor cryx objective territory


Mortenebra was desperate.
Having only just recovered from the damages the servants of Toruk’s blighted spawn had wreaked upon her army, she had launched an attack against the northernmost section of the island. Knowing that Terminus lusted after possession of the area – even if she did not know why – she had hoped that its annexation would redeem her in the Lich Lord’s eyes for the land she had lost to Everblight’s minions.
But the situation looked dire indeed…she had been waylaid unexpectedly by the old crone of Khador. Before he could strike, the cankerworm had been reduced to rubble by huge men with bearskins, charging forward with abandon. A tangle of sharp metallic things had immediately after risen from the ground, pinning most of her army in place. Screaming with rage over the worm’s destruction, Mortenebra had pushed several thralls out of her path, paying no heed to their death gurgles as they were spiked by their surroundings. She launched forwards with her reaper, weathering the sharp pains caused by their movement. Reaper took aim at the Scrap Jack and Mortenebra was ready to fuel the reaper with all her power once the Khadorian jack lay at its feet. Curses upon that old Witch! It must be some foul magic of hers, because even with the helljack’s careful aim, it missed! She had exposed the reaper for naught and immediately she had to pay the price as more heavily armed troops surged forwards and battered the Reaper into shreds. Even so, she could hear screams from Maelevolus as he lost one of his iron liches. Another one of her backup plans destroyed...
Exposed to the oncoming charge and with only a few bonejacks left to her, Mortenebra felt close to crying for the first time in decades.

Unless…

deel 2 later op de dag of morgen

[HeadCase]

Ooh, cliffhanger. Nasty.

[kimmeken]

Unless…

There was one of her bonejacks who was unengaged, but she could see no clear path to the Witch. Khador’s heavily armed troops blocked every passageway between the large rocks that littered the desolate landscape. But the distance in itself was not too far for the Deathripper to cross in a single run.
With renewed zeal she aligned her troops. She touched Deryliss’s mind with her own and the skarlock moved immediately, knowing what to do. It canted a few dark words and shortly after the bonejack seemed to flicker out of existence. Only a ghostly reflection of its solid self, it launched forward, seemingly trying to smash itself against the rocks. Upon reaching the rocks however, the ripper’s faint form disappeared into the rockface, to emerge on the other side. As it kept running, the demolitioners swung their heavy axes, but the impressive weapons found no purchase on the shimmering carapace of the bonejack. Finally, it halted, well clear of any enemy’s weapon and with a clear line of sight to the crone.
Mortenebra gathered in all the power should could find. Carefully rebalancing her joints and arcane conduits, she ensured an increased chance of success for all her endeavours. She focused her dark power and lanced out through the deathripper. Once. Twice. It was enough…Zhevanna was no match for such a furious barrage of arcane might and crumpled to the ground. Mortenebra howled a cackling laugh and made ready to destroy the rest of the army. The greylord in the witch’s company however was quick to respond. Recognizing the battle for lost , he gathered up Zhevanna’s limp form in his arms, even as his jack charged forwards to do the same for the hated scrapjack. He yelled out orders, and both the bear-men and the demolitioners withdrew in orderly fashion, blocking any possibility of another quick charge.
Realizing she was in no shape for a pursuit herself, Mortenebra only watched as the Khadorians retreated….